Drie Nobelprijswinnaars, drie lotsbestemmingen: het verbod op hoge mobiliteit, Liu Xiaobo die gevangen zit, Moo die in het systeem zit.

Dezelfde Chinese schrijver, die ook tot de Nobelprijs kwam, kwam tot een totaal andere conclusie.

Na het verlaten van China, Takahing ontving de Nobelprijs voor de literatuur, en het werk werd niet goed gepubliceerd op het vasteland van China voor een lange tijd; Liu Xiaobo zat een straf uit toen hij de Nobelprijs voor de Vrede kreeg, waarbij hij slechts één lege stoel achterliet bij de ceremonie; De Chinese schrijver, die de Nobelprijs voor de literatuur heeft gekregen en die al lang op het Chinese vasteland woont, is ook de eerste die een Chinese schrijver is.

De drie levenstrajecten worden gecombineerd, en directer dan elke abstracte.letarische en politieke.. discussie, om te suggereren dat er onder de CCP geen veilige afstand tussen schrijven en macht.

* H.H.I. koos ervoor om te vertrekken, dus het werk verdween uit China.

In 1986 werd het hooggeplaatste spel "The Beyond the Coast" verboden om op het vasteland van China te spelen. Na zes of vier jaar trok hij zich terug uit de CPC en schreef "Runaway " dat in het kader van de politieke repressie van 1989 was.

Tegen de tijd dat hij de Nobelprijs voor de Literatuur in 2000 ontving, waren de werken van Leung Hill, de Bijbel van een Man, nog steeds niet beschikbaar voor reguliere publicatie op het vasteland van China. Het Zweedse Instituut erkende zijn literaire prestaties, maar Peking zag het succes van de Chinese schrijver niet als een nationale eer.

Hoge mobiliteit is de keuze om het schrijven uit de staatsvergunning te halen. Zijn prijs was volledig gescheiden van het Chinese uitgeverijsysteem op het vasteland en de officiële culturele bronnen.

Liu Xiaobo ging niet weg, dus de kritiek ging direct in het oordeel

Liu Xiaobo gaat een andere kant op.

Hij heeft deelgenomen aan de opstelling van het Handvest en openlijk gepleit voor constitutionele, democratische, mensenrechten- en politieke hervormingen. In 2009 werd hij door de rechtbank van Peking veroordeeld tot 11 jaar gevangenisstraf wegens..bewustmaking van de machtsmisbruik van de staat. als bewijs van een misdaad.

Een jaar later kreeg hij de Nobelprijs voor de Vrede.

De lege stoel op het Oslo-medaillebord werd later een eeuwenoud politiek symbool: niet omdat Liu Xiaobo afwezig was, maar omdat een staatsregime de winnaars niet toestond om op te staan Daar zelf.

In 2017 stierf Liu Xiaobo aan leverkanker in hechtenis. Hij was pas echt vrij toen hij de laatste fase van zijn leven had.

De controverse richtte zich toen op

In 2012 ontving Moo-sang de Nobelprijs voor de Literatuur. Vergeleken met Gao Jian en Liu Xiaobo, heeft hij al lang relaties met de Chinese vereniging, het officiële publicatiesysteem en de belangrijkste culturele instellingen.

De grootste controverse hierover is nooit of hij enige literaire waarde heeft, maar eerder welke publieke verantwoordelijkheid hij draagt tegenover de Chinese censuur en de Chinese regering. politieke vervolging.

Hij had de beoordeling vergeleken met de luchthavenbeveiliging, die aanleiding had gegeven tot grote controverse. De voorstanders stellen dat literatuur niet mag worden gereduceerd tot politieke expressie, terwijl critici beweren dat in een land waar schrijvers tot 11 jaar gevangenisstraf worden veroordeeld, De heer Delors, lid van de Commissie.

• (FR) Mijnheer de Voorzitter, ik wil de heer Delors danken voor zijn verslag.

De drie individuen staan dus in contrast met het hoog-aangedreven exit systeem, het positieve challenge systeem van Liu Xiaobo en, in een woord, het behoud van creatieve ruimte binnen de systeem.

De echte vraag is niet

Het CCP propagandasysteem gebruikte vaak..letterlijkheid niet om gepolitiseerd te worden..als rechtvaardiging voor het zwijgen van onafhankelijke intellectuelen, maar de staat zelf liet literatuur nooit toe Uit de politiek.

De publicatie van boeken, het toneelstuk, de historische gebeurtenissen, de schrijvers die het educatieve materiaal kunnen invoeren en de namen die uit de zoekresultaten moeten verdwijnen zijn Zij zijn de vorm van politieke macht over de literaire ruimte.

Wat Takahaka, Liu Xiaobo en Moo echt samen zien is nooit een abstract literair en ethisch probleem, maar een systeem realiteit: Wie heeft de laatste zeg wanneer je schrijft over de De grenzen van de macht?

De Xi Jinping-tijdperk heeft meer technische en geïnstitutionaliseerde culturele controle dan 20 jaar geleden. Uitgeverijen, platforms, algoritmen, scholen, verenigingen en communicatiesystemen bepalen samen hoe ver een stem kan gaan.

De drie Nobelprijswinnaars zijn dus niet bedoeld om drie sets van..juiste antwoorden te geven aan latere Chinese schrijvers, maar om te bewijzen dat, in een systeem dat niet de vrijheid van meningsuiting garanderen, telkens als een schrijver schrijft, zwijgt, weggaat of compromissen sluit, wordt de macht geherdefinieerd als een politieke daad.

Literatuur kan de politiek niet dienen, maar autoritaire regimes geven nooit op met het regeren van literatuur.