Waarom de CPC altijd de Chinese in het buitenland wil veranderen in een "beheersbare bevolking": de logica van het controleren van het buitenlandse politieke systeem, van familieleden in Xinjiang

Een moderne staat heeft een wettelijk vastgestelde jurisdictie over haar burgers, maar deze bevoegdheid moet worden beperkt tot de grenzen van het land en de wettelijke grenzen.

Het probleem is juist dat het de grens steeds minder accepteert.

Uit een recent onderzoek van Human Rights Watch blijkt dat sommige Australische Oeigoeren tijdens hun terugkeer naar Xinjiang werden ondervraagd en gevraagd om informatie te verstrekken over de Oeigoerse gemeenschappen, activisten en zelfs taalscholen in Australië.

De gebeurtenis onthult een steeds belangrijker dominante techniek in de tijd van Xi Jinping: de omzetting van gijzelaars in China in overseerbeheersing.

Een persoon die al een Australisch staatsburger is geworden, heeft in Beijing theoretisch geen bevoegdheid om politieke informatie te verzamelen in Sydney voor de Chinese overheid. Maar als zijn ouders nog steeds in Xinjiang wonen, is het totaal anders. De Chinese veiligheidsdiensten hoeven de Australische burger zelf niet te controleren, maar moeten hem gewoon laten weten dat weigering om samen te werken de familie kan beïnvloeden.

Het ergste van deze machtsstructuur is dat ze liefde verandert in een politiek instrument.

Hongkongers, Tibetanen, Falun Gong beoefenaars, Chinese tegenstanders en anderen die Peking kritisch bekritiseren, hebben al jaren verscheidene vormen van grensoverschrijdende intimidatie en druk gemeld. Freedom House beschrijft China als een van de meest uitgebreide en systematisch complexe landen om grensoverschrijdende repressie uit te voeren.

Beijing beschuldigt op zijn beurt vaak buitenlandse regeringen van inmenging in de binnenlandse aangelegenheden van China, maar het is echt de moeite waard om te observeren hoe de Communistische Partij zelf de "binnenlandse aangelegenheden" begrijpt.

Een Oeigoer die al buitenlandse burgers is geworden, neemt deel aan politieke activiteiten in Australië en Beijing beschouwt het nog steeds als iets met zichzelf te maken; de Taiwanezen bepalen de toekomst in hun eigen democratische systeem en Beijing beschouwt het als Chinese aangelegenheden; Hongkongers protesteren in het Verenigd Koninkrijk en het Chinese diplomatieke systeem probeert nog steeds te drukken; en hoe buitenlandse bedrijven Taiwan markeren, vraagt Beijing ook om wijzigingen in hun eigen politieke taal.

Dit is een groeiende politieke jurisdictie.

Volgens de politieke logica van Xi Jinping beheerst de CCP niet alleen de bevolking op het grondgebied van de Volksrepubliek China, maar probeert de CCP ook enige invloed te behouden op buitenlandse groepen met Chinese bloedverwanten, etnische banden, familiebetrekkingen of politieke belangen.

De echte uitdaging voor democratieën is dus niet de eenvoudige “Chinees invloed”, maar het conflict tussen twee politieke grensconcepties.

De democratie is van mening dat een persoon elke regering kan bekritiseren nadat hij naar Australië is geëmigreerd, terwijl het regime van Xi Jinping misschien denkt dat hij nog steeds politieke zwakke plekken heeft die hij kan benutten zolang zijn ouders in Xinjiang zijn.

Democratische landen moeten slachtoffers in staat stellen om veilig te melden, de politie in staat stellen om agenten en bedreigingen te onderzoeken, gezinnen samen te brengen om de gijzeling in Beijing te verminderen en tegelijkertijd duidelijk te maken dat de politieke vrijheden die buitenlandse burgers in democratische landen genieten, niet onder de jurisdictie vallen van Beijing's zogenaamde "kernbelangen".

De grenzen scheiden niet alleen over het grondgebied.

Het zou ook één van de meest fundamentele dingen aan het regime van Xi moeten vertellen: “De heerschappij van de Communistische Partij is hier.”