Chinese verkenningssatelliet in 43 stukken: van de Iraanse gevechtsketen tot de orbiterisico's, de uitbreiding van de Chinese ruimte blootstelt dubbele externe kosten

De Chinese telescope 502 werd in maart dit jaar naar een zeldzame hoge retrograde baan gestuurd en ontplofte na een half jaar. De baangegevens van de 18e Space Defense Squadron van de Amerikaanse ruimtevaartmacht zijn gecategoriseerd met ten minste 43 fragmentdoelen, verspreid over een hoogte van ongeveer 600 tot 1100 kilometer en blijven draaien langs een retrograde baan met een helling van ongeveer 142 graden. De luchtweerstand op deze hoogte is zwak en sommige fragmenten kunnen tientallen jaren in de baan blijven.

Op 14 september onthulden Amerikaanse functionarissen dat Iran hoge resolutie satellietbeelden van Chinese entiteiten heeft verkregen na de aanval op de luchtmachtbasis Muwafak Salti in Jordanië in juli, waarbij drie Amerikaanse soldaten om het leven kwamen.

Aan de ene kant, Chinese satellietcapaciteit is in de real-world oorlog inlichtingendienstketen; aan de andere kant, Chinese opsporingssatellieten zelf maken langdurige fragmenten in hoge baan.

* Opstart in maart, ontbinding in september: Remote Sensor 50 02 heeft 43 traceerbare doelen achtergelaten

Remote Sensing 5002 werd op 15 maart in omloop gestuurd door de Long March 6 A-raket uit het satellietlanceringscentrum van Taipei. De officiële Chinese openbare verklaring van het gebruik van de serie satellieten richt zich op landonderzoek, oogstbeoordeling en rampenreductie, maar externe ruimtevaartanalisten beschouwen de Remote Sensing-serie al lang als een belangrijk onderdeel van het Chinese inlichtingen-, bewakings- en onderzoeksysteem, waaronder optische, synthetische radar- en signaalintelligentie-missies.

Op 4 september stelde astrofysicus Jonathan McDowell op basis van de gegevens van de Amerikaanse ruimtevaartmacht dat de ster 502 al een duidelijke fragmentatie heeft waargenomen. 43 fragmenten werden gecategoriseerd en verspreid over een hoogte van ongeveer 600 tot 1100 km. Dit hoogtebereik zelf is een belangrijke ruimte voor grote hoeveelheden teledetectie, communicatie en militaire ruimtevaartuigen wereldwijd.

Het gevaar van de fragmenten hangt niet af van of ze "groot" zijn of niet. Bij orbitale snelheden kan zelfs een klein object de satelliet vernietigen of ernstig beschadigen. Nog lastiger is dat de atmosferische weerstand op deze hoogte beperkt is en de fragmenten niet snel van nature vallen en misschien tientallen jaren of zelfs langer in de baan blijven.

Dit betekent dat een ontmanteling van een satelliet geen eenmalige technische storing is, maar een risicogebied wordt dat langdurig wordt gedragen door de wereldwijde ruimtevaartuigen.

In dezelfde periode is de Chinese satelliettechnologie in het Midden-Oosten terechtgekomen in de real-war intelligence-keten.

Een andere lijn die op 14 september werd onthuld, brengt de externe invloeden van het Chinese satellietsysteem terug van de baan naar de aarde. Amerikaanse functionarissen zeggen dat Iran hoge resolutie satellietbeelden van Chinese entiteiten heeft verkregen na de aanval op de luchtmachtbasis Muwafak Salti in Jordanië op 17 juli.

Volgens een onderzoek van de Financial Times heeft de Iraanse lucht- en ruimtevaartmacht van de Revolutionaire Garde de capaciteit van het Chinese TEE-01B-afstandssensorsysteem verkregen.De TEE-01B heeft optische beeldvormingscapaciteit van AMI-klasse en is afhankelijk van het Chinese commerciële aardstation en dataservicenetwerk.

Deze twee aanwijzingen, gecombineerd, tonen aan dat de betekenis van de Chinese ruimtevaartcapaciteit veel verder gaat dan "commerciële satelliet-exporten". Hoge-resolutie teledetectie, grondstations, gegevensoverdracht en satellietoperaties, zodra ze het Iraanse militaire systeem binnendringen, kunnen rechtstreeks dienen voor de identificatie van doelen, voor de aanval opsporen en de beoordeling van oorlogsschade.

Beijing vertrouwt al lang op etiketten als "commercieel", "civiel" en "afstandsdiensten", maar het effect van het slagveld zal niet veranderen omdat het contract "commerciële diensten" schrijft.

* In de loop van het leven in de keten van de oorlog, na het falen in een baan belasting

Remote Sensing 5002 is niet dezelfde satelliet als TEE-01B en er is geen bewijs dat Remote Sensing 5002 betrokken is bij de Iraanse operaties.De echte verbinding tussen de twee is dat ze deel uitmaken van hetzelfde snel uitbreidende Chinese militair ruimtevaartsysteem: aan de ene kant streven ze naar een grotere wereldwijde dekking, hogere resolutie en snellere terugkeercapaciteit; aan de andere kant externaliseren ze de kosten van technische betrouwbaarheid, fragmentbeheer en regelgeving voor eindgebruiken.

Dit is precies waar de Chinese ruimtevaartstrategie het meest waakzaam is: Beijing heeft militaire inlichtingendiensten, strategische invloed, commerciële inkomsten en concurrentie van grote mogendheden, maar de internationale gemeenschap kan twee verschillende risico's dragen: een escalatie van oorlogen op de grond en een langdurig gevaar van botsingen op de baan.

De proef van de Chinese anti-satellietraket in 2007 heeft tot op de dag van vandaag nog steeds een grote hoeveelheid traceerbare fragmenten achtergelaten. Tegenwoordig, tegen de achtergrond van de versnelling van zowel de commerciële als de militaire ruimtevaart, zijn er steeds nieuwe oppervlakte-fracties, satelliet-afbraak en hoge baan-fracties. Elk ongeval kan afzonderlijk worden uitgelegd als een technische storing, maar samen laten we zien dat er een duidelijk gebrek aan evenwicht is tussen de lanceringssnelheid, militaire behoeften en orbitale governance.

De ruimte is niet langer een achtergrondondersteuning, maar een front-end slagveld in het competitieve systeem van Xi Jinping.

Op 2 september, Reuters onderzoek naar de Chinese-Amerikaanse ruimteschip wapenwedloop toonde aan dat China is het ontwikkelen van gemonteerde satellieten, jagen satellieten, in orbit, ruimte vliegtuigen en technologie die in staat zijn om te naderen of zelfs te vangen andere ruimtevaartuigen.

De openheidstheorie van het Chinese leger beschouwt de "overheersing van de hemel" al lang als een belangrijke voorwaarde voor het winnen van de moderne oorlog. De militaire en civiele integratie in de tijd van Xi Jinping verbindt commerciële satellieten, universitair onderzoek, staatsbedrijfsruimtevaartgroepen en de behoeften van de Bevrijdingsmacht.

Dit verklaart ook waarom het geval van Iran indicatief is. Wanneer Chinese commerciële telecommunicatie in staat is om de militaire doelketen van een gesanctioneerd regime binnen te dringen en de Chinese eigen verkenningssatellieten op de baan langdurige fragmenten maken, is het niet langer de vraag of een enkele satelliet faalt, maar hoe het gehele expansiemodel winst en risico's verdeelt.

Het Xi Jinping-regime verandert de ruimtecapaciteit in een strategische hefboom, maar draagt geen transparante verantwoordelijkheid.

Het grootste politieke voordeel van de CCP ten opzichte van het ruimte-systeem komt door ondoorzichtigheid. De doeleinden van satellietmissies kunnen onduidelijk zijn, de grenzen tussen commerciële ondernemingen en defensie-systemen kunnen onduidelijk zijn, en data-export en aardstationdiensten kunnen ook worden uitgevoerd via contracten van bedrijven. Tegelijkertijd komt informatie die echt betrekking heeft op militair gebruik, missie-instructies en eindklanten zelden in openbare controle.

Deze structuur stelt Beijing in staat om tegelijkertijd twee verhalen te krijgen: het benadrukken van "vredelijk gebruik van de ruimte" en commerciële diensten wanneer internationale samenwerking nodig is; en het integreren van dezelfde technologie in het nationale veiligheidssysteem door middel van militaire en civiele integratie wanneer strategische capaciteiten nodig zijn.

Het probleem is dat * de fragmenten van de baan niet zullen gehoorzamen aan de propaganda calorie, en de slachtoffers op het slagveld zullen niet verdwijnen omdat de serviceprovider de naam van een commercieel bedrijf is.

De 43 fragmenten van de 50-02-ster hebben een abstracte kwestie heel concreet gemaakt: de externe kosten van de Chinese ruimtevaartuitbreiding kunnen al individueel op de baan worden genummerd, terwijl de doden van drie Amerikaanse soldaten op de basis in Jordanië de andere kosten in de echte oorlog schrijven.

Van het slagveld naar de ruimte gaat het satellietsysteem van China in een nieuwe fase: het is niet langer alleen een demonstratie van nationale kracht, maar wordt een direct onderdeel van internationale veiligheidsrisico's.