De "Goede Volksgemeenschap" komt opnieuw op het scherm: hoe komen de landelijke verhalen van de Mao-tijd terug na de grote hongersnood en de gedwongen collectivisatie?

Op 4 september 2026 verscheen een artikel getiteld “De goede Volksgemeenschap”.De vierde versie van Liaoning.In het midden van het plaatje zijn de vijf zwarte letters van de "Volksgemeenschap goed" uiterst zichtbaar, de artikelen onderscheiden zich afzonderlijk met een socialistisch-realistisch propagandafilm met duidelijke esthetische kenmerken van de periode van Mao Zedong: de sterke boeren gooien boerderijgereedschappen, de massa's omgaan met arbeid en jubel, een hele reeks van vertrouwde "collectieve arbeid, verandering van de aarde, socialistische constructie" visuele symbolen worden teruggeplaatst naar het publiek zicht.

Als een gewone oude man zich alleen maar herinnert aan het leven in de productieteam in zijn jeugd, heeft dit artikel misschien niet veel politieke betekenis. Maar vanuit de volledige tekst is de auteur niet alleen bezig met het opnemen van persoonlijke ervaringen, maar met een systematische herbeoordeling van het People's Commune-systeem: hoewel het leven in de People's Commune moeilijk was, werd er veel water, landbouwgrond en infrastructuur gebouwd, werd de collectivistische geest gevormd en werd er een belangrijke basis achtergelaten voor de latere ontwikkeling van het platteland. Het uiteindelijke resultaat van het artikel was niet "Ik mis het verleden", maar een duidelijker conclusie

• dat systeem verdiende zekerheid en zelfs lof.

Wat echt de aandacht waard is, is niet de uitdrukking "de Volksgemeenschap is goed", maar dit artikel, om deze conclusie te trekken, of het precies is om te kiezen wat te onthouden en te kiezen wat te vergeten.

* De Volksgemeenschap is opnieuw geschreven als de ‘geschiedenis van de bouw’, maar de kosten van het systeem verdwijnen uit de verhalen.

De beschrijving van de periode van de Volksgemeenschap is sterk gericht op de bouwresultaten. Watervoorraden, kanalen, landbouwgrondverandering, collectieve arbeid, plattelandsinfrastructuur en industrialisatie zijn voortdurend opgenomen in de lijst van de kernwoorden van de volledige tekst. Deze schrijving geeft de lezer gemakkelijk de indruk: hoewel de Volksgemeenschap arm was, was de boerengeest hoog, en de staat vertrouwde op collectieve krachten om een groot aantal technische constructies te voltooien die vandaag nog steeds ten goede komen.

De vraag is precies hier.

Elke serieuze bespreking van de geschiedenis van de Volksgemeenschap kan een reeks institutionele rampen die zich na 1958 hebben voorgedaan, niet omzeilen.De communalisatie van de mensen en de "grote sprong naar voren" zijn bijna gelijktijdig begonnen, en hoge indicatoren, overheersing, hoge opdrachten op voedsel, publieke eetgelegenheden en grassroots toevoegingsniveau vormden samen het politieke en economische klimaat van die periode.Academisch onderzoekDe schattingen van de sterfgevallen door de grote hongersnood in China van 1959 tot 1961 variëren, maar wijzen allemaal op enorme bevolkingsverliezen van tientallen miljoenen; studies beschouwen ook de stijfheid van het voedselaankoopbeleid, de daling van de landbouwproductie en institutionele mislukkingen als belangrijke oorzaken van de ramp.

In de People's Commune is deze gehele geschiedenis echter bijna uit de verhalen verwijderd. Het artikel behoudt de "hardheid" zonder uit te leggen hoeveel van deze moeilijkheden het gevolg zijn van beleidsfouten; het artikel behoudt de "strijd" zonder te bespreken of boeren echte keuzes hebben in een zeer bestuurlijk productiesysteem; het artikel behoudt de "opbrengsten van de bouw" zonder de kosten van arbeid, voedsel en levensonderhoud voor deze werken te berekenen.

Dit vormde een historisch boek met een zeer politieke betekenis: wat de People's Commune heeft achtergelaten, maar niet wat de mensen voor het systeem hebben betaald.

"Veel reservoirs gerepareerd" is niet gelijk aan "de superioriteit van het systeem van de Volksgemeenschap"

Een van de kernargumenten van het goede bestaan van de Volksgemeenschap is dat de grote hoeveelheid publieke bouw die in de tijd van de Volksgemeenschap is voltooid, de waarde van het systeem bewijst.

Een waterproject dat in de tijd van de Volksgemeenschap is gebouwd, kan alleen bewijzen dat het in die historische fase plaatsvond en kan niet automatisch bewijzen dat het productie-organisatiesysteem van de Volksgemeenschap zelf efficiënter is.

• hoe het middelen toewijst en arbeidsincentive vormt;
• of de arbeiders het recht hebben om zelfstandig te kiezen en te vertrekken;
• of input en output redelijk zijn;
• of het verkeerde beleid tijdig kan worden ontdekt en gecorrigeerd na het verschijnen van het beleid;
• hoe de kosten van voedsel, arbeid en levensonderhoud achter de bouwresultaten worden berekend.

Als er alleen maar statistieken worden gegeven over hoeveel reservoirs zijn gebouwd en hoeveel land er is ontbonden, zonder te tellen hoeveel de boeren hebben geïnvesteerd in laag betaald of zelfs onbetaald werk; als er alleen maar de nadruk wordt gelegd op het "concentreren van kracht om grote dingen te doen", zonder te vragen of de massa's het recht hebben om de administratieve mobilisatie te weigeren; als er alleen wordt beschreven hoeveel activa collectieve projecten uiteindelijk hebben achtergelaten, zonder rekening te houden met de werkelijke levensomstandigheden van landelijke gezinnen in de context van voedseltekorten en hoge inkoop, dan is deze systeembeoordeling vanaf het begin onvolledig.

Geschiedenisonderzoek kan erkennen dat er in de periode van de Volksgemeenschap een groot aantal infrastructuurconstructies zijn voltooid, maar dat er een hele reeks oorzaken en gevolgen zijn die moeten worden bewezen tussen dit feit en de conclusie dat de "Volksgemeenschap goed is".

Achter het ‘collectivisme’ ligt de vraag of de boeren het recht hebben om zich terug te trekken.

De artikelen prijzen herhaaldelijk de collectieve arbeid en de samenwerking van de massa’s, maar raken nauwelijks aan de centrale institutionele vraag van de Volksgemeenschap: kunnen de boeren onder dat systeem vrij hun productiewijze kiezen?

De Volksgemeenschap is geen gewone coöperatie.In een zeer collectief plattelandsstelsel worden land en de belangrijkste productiemiddelen collectief in handen genomen, wordt de arbeid geregeld door de productieteams, wordt de arbeidsdeling en de verdeling van de inkomsten bepaald door het collectieve stelsel, en het steden- en landelijke huishoudensysteem beperkt strikt de vrije beweging van de plattelandsbevolking naar de steden.

Dit verschil is zeer belangrijk.

Vrijwillige samenwerking en administratieve organisatie zijn niet hetzelfde; collectieve wederzijdse bijstand en het ontbreken van uitstapmechanismen zijn ook niet hetzelfde. Wanneer een zeer georganiseerd productiesysteem met een duidelijke administratieve dwangkleur opnieuw wordt omschreven als “de massa’s verenigd en samenwerken om socialisme op te bouwen”, wordt de rol van de staatsmacht erin stilzwijgend verborgen.

De historische geschiedenis van de volksgemeenschap werd dus omgezet in een historische geschiedenis van de moraal: er werd niet meer gesproken over de doeltreffendheid van het systeem, maar alleen over de vraag of de mensen van die tijd hardwerkend, onbaatzuchtig en pijnlijk waren.

"Als de Volkscommune echt 'goed' is, waarom zou de Chinese plattelandsreform het eerst moeten beëindigen?"

Dit is ook het moeilijkst te vermijden historische paradox van de Goede Volksgemeenschap.

Een van de belangrijkste institutionele veranderingen in de Chinese plattelandsgebieden na de hervorming en opening is de geleidelijke vervanging van de collectieve productieorganisatie in de vorm van de Volksgemeenschap door het contractuele verantwoordelijkheidsstelsel van de gezinsgemeenschap.Onderzoek van de Wereldbank naar de landelijke hervormingen in ChinaDe hervorming van het gezinsverantwoordelijkheidsstelsel heeft de productie-arrangementen van de Volksgemeenschap ontbonden, landbouwgrond aan de gezinnen ondergeschikt en de groei van de landbouwproductie en -productiviteit bevorderd door het veranderen van de rechten op inkomsten en stimulerende mechanismen.

Als de Volksgemeenschap werkelijk zo efficiënt, redelijk en institutioneel levendig is als in dit artikel wordt beschreven, dan kan een van de meest fundamentele vragen niet worden uitgelegd: waarom is een van de eerste grote institutionele veranderingen in het platteland van China na de hervorming en opening juist het veranderen van het productiemodel van de Volksgemeenschap?

Het artikel is zich duidelijk bewust van deze tegenstrijdigheid, maar heeft een andere aanpak genomen. Het probeert ook de plattelandsontwikkeling na de hervorming en opening op te nemen in het verdiensteboek van de Volksgemeenschap, met de nadruk op de latere modernisering van de landbouw en de plattelandsopbouw die nog steeds gebaseerd zijn op de voorgaande water-, landbeheer- en infrastructuuraccumulatie.

Dit verhaal is heel slim, omdat het de hervormingen, die oorspronkelijk een duidelijk institutioneel verkeerd karakter hadden, opnieuw interpreteert als de natuurlijke verbinding tussen twee succesvolle fasen: de People's Commune is verantwoordelijk voor het "leggen van de basis" en de hervorming en opening is verantwoordelijk voor de "continuïteit van de ontwikkeling".

De hervorming betekent niet langer het corrigeren van fouten, maar alleen het "volgen van de strijd".

“Propaganda is geen decoratie, maar het herbouwen van het politieke geheugen van de Mao-tijd”

Het ontwerp van dit artikel is eveneens opmerkelijk.

Als de redactie alleen maar de geschiedenis van de Volksgemeenschap wil bespreken, kan het gebruik worden gemaakt van historische foto's, landbouwarchieven, statistieken of echte productiescenario's van het jaar.

Deze visuele taal vervult geen historische functie, maar produceert emoties.

Het laat de lezer snel denken aan een hele reeks van Mao-tijd politieke symbolen: arbeid glorieus, massa kracht, verandering van de aarde, collectivisme, socialisme constructie en harde strijd. Wanneer aan het einde van het artikel verschijnt een uitdrukking van de categorie "Commune is de boom van Qingdao, de leden zijn naar de zonnebloem" met een duidelijke tijdsdruk, deze herinnering is niet alleen een persoonlijke emotie, maar een heractivatie van een specifieke politieke cultuur.

Met andere woorden, het artikel is niet bedoeld om de lezer de Volksgemeenschap te laten begrijpen, maar om de lezer te leiden om de Volksgemeenschap opnieuw te ‘voelen’.

Wanneer de discussie over feiten de emoties opwekt, voltooit de politieke propaganda vaak de meest effectieve stap.

De achtergrond van het propaganda systeem van de partijcommissie van de auteur, waardoor de artikelen meer waarnemingswaarde hebben

Volgens het openbare netwerkIn het kader van de onderzoeksactiviteiten in de cultuur- en sociale wetenschappen van de ondernemingen, heeft Deng de rol van de Partij Commissie propaganda en de Partij Commissie, en heeft deelgenomen aan de bedrijfscultuur en sociale wetenschappen onderzoeksactiviteiten. Relevant openbaar verslag over de specifieke uitdrukkingen van zijn geschiedenis is niet volledig overeenkomstig, dus dit artikel beschouwt deze achtergrond alleen als een referentie voor het begrijpen van de taal van het artikel, niet als bewijs van de intentie van de redactie van de publicatie.

Deze achtergrond is zeer in overeenstemming met de taal van het artikel.

De uitdrukkingen van "harde strijd", "collectivisme", "socialistische constructie", "geestelijke rijkdom" en "het leggen van de basis voor toekomstige generaties" zijn in zichzelf de politieke taal van de lang gevormde propaganda van de Chinese partij en staatsondernemingen. De structuur van de volledige tekst is ook geen persoonlijke herinneringen gewone levensdetails vertellen, maar dichter bij een politieke en culturele artikel met een duidelijke conclusie van de waarde.

Dit betekent dat de "Goede Volksgemeenschap" niet alleen kan worden begrepen als een gevoel van veroudering van een individu. Het lijkt meer op een auteur die al lang in het propaganda- en bedrijfscultuurstelsel van de partijcommissie zit, die met persoonlijke ervaring en plaatselijke bouwgeheugens een keer de naam van de Volksgemeenschap herstelt.

Het is echt interessant: waarom dit verhaal in 2026 opnieuw verschijnt

Een enkel artikel kan natuurlijk niet tot de conclusie leiden dat “de Communistische Partij van China bereid is om de People’s Commune te herstellen” en dat er momenteel niet genoeg bewijsmateriaal is om dit oordeel te ondersteunen.

Dit betekent echter niet dat de “Volksgemeenschap goed” geen politieke waarnemingswaarde heeft.

In de periode na de hervorming en opening heeft de Chinese overheid tenminste een zekere mate van historische correctie van de problemen die zich voordoen in het proces van de "grote sprong" en de communalisatie van het volk bewaard. De uiteindelijke terugtrekking van de People's Commune vormt zelf een belangrijk symbool van de landelijke economische hervorming. Met andere woorden, in de officiële historische logica van de hervorming en opening behoorde de People's Commune tenminste tot een van de systemen die "moet worden hervormd".

Het is opmerkelijk dat het Mao-tijdsstelsel en de politieke symbolen nu opnieuw worden beoordeeld in talen als “historische ervaring”, “collectivistische geest”, “grote organisatorische capaciteit”, “harde traditie” en “grondslag voor de opbouw van de staat”. Of er een systematische politieke verschuiving is gevormd, moet nog steeds worden waargenomen; maar als dit verhaal overlapt met de toenemende leiderschap van de partijorganisaties, voedselzekerheid, grassroots mobilisatie en ideologische opvoeding in de afgelopen jaren, stelt het ten minste een vraagwaardig historisch geheugen.

De hervormingsverhalen van het verleden benadrukken waarom het oude systeem moet worden gewijzigd.

De nieuwe politieke verhalen zijn waarschijnlijk meer geneigd om te benadrukken dat het net zo groot was voor de hervorming, zelfs dat het de oude systemen waren die de basis legden voor de ontwikkeling van vandaag.

“Wanneer ‘correctie’ wordt omgezet in ‘erfenis’, wordt de historische verantwoordelijkheid vanzelfsprekend steeds moeilijker opgevraagd.”

Wat echt verandert, is hoe de Chinezen hun geschiedenis mogen herinneren.

Een “Good People’s Commune” kan de geschiedenis op zichzelf niet veranderen, maar het onthult een nog waakzaamere vraag: de geschiedenis hoeft niet noodzakelijkerwijs te worden gewijzigd door openlijke ontkenning.

De meest effectieve methoden zijn selectief geheugen.

• spreken alleen van watervoorraden, niet van hongersnood;
• spreken alleen van collectieve arbeid, niet van het recht van afwijzing van de boeren;
• spreken alleen van de industrialisatie van de staat, niet van de voedsel- en prijsprijzen die het platteland voor de industrialisatie heeft gedragen;
• spreken alleen van "harde strijd", zonder te onderscheiden welke moeilijkheden afkomstig zijn van natuurlijke omstandigheden en welke rampen afkomstig zijn van politieke beslissingen.

Lange tijd zal de Volksgemeenschap, die een generatie van jongeren die die tijd niet hebben meegemaakt, hebben gezien, waarschijnlijk alleen maar lachende gezichten, waterkanalen, rode vlaggen en hete vuurwerk in de hemel overblijven.

De werkelijke geschiedenis is niet zo ontstaan.

Alle systemen moeten tegelijkertijd worden getest op prestaties en kosten.De watervoorziening van de tijd van de Volksgemeenschap kan worden besproken, het mobilisatievermogen op het platteland kan worden bestudeerd en bepaalde ervaringen in de collectieve economie kunnen worden geanalyseerd, maar dit kan geen reden zijn om de grote sprong, de grote hongersnood, de administratieve dwang en de beperking van de rechten van de boeren uit te roeien.

Als een verhaal alleen de herinnering toestaat aan de opbouw van een land, maar niet aan de prijs die de gewone mens voor deze opbouw heeft betaald; als het alleen de collectieve lof toestaat, maar niet de discussies over de keuze van het individu toestaat; als het alleen de lof toestaat aan de historische prestaties, maar de institutionele rampen voortdurend uit het geheugen verwijdert, dan is dit schrijven niet langer alleen maar geschiedenisstudies.

Het begint als een hervorming van het politieke geheugen.

En dit is misschien wel de plek waar de People's Commune Good in 2026 opnieuw op het scherm verschijnt:

Waarom is er nu, meer dan veertig jaar na het verdwijnen van de Volksgemeenschap, iemand nodig om de Chinezen opnieuw te vertellen: “De Volksgemeenschap is goed”?