"Taiwan Museum" drie woorden dwongen Chinese tentoonstellingen terug te trekken: de tweejarige tentoonstelling in Shinjuku onthult hoe Beijing de politieke grenzen in de internationale kunstruimte duwde

De twee jaarlijkse tentoonstelling was oorspronkelijk een hedendaagse kunstfeest, maar omdat de drie woorden "Taiwan Pavilion" evolueerden in een diplomatieke en culturele politieke golf. Op 4 september rapporteerde de Associated Press dat de Chinese kunstenaars en coördinatoren de 16e jaarlijkse tentoonstelling kondigden af te treden, omdat de organisatoren uiteindelijk de naam "Taiwan Pavilion" hervatten. Het Chinese ministerie van Buitenlandse Zaken vroeg de Koreaanse partij om het Chinese principe te volgen met "praktische actie".

Het is niet alleen de naam van het conflict, maar ook dat Beijing zijn beweringen over de soevereiniteit van Taiwan uitbreidt naar de internationale culturele ruimte. In de Chinese regering is het logisch dat het niet alleen kunst, academische of culturele kwesties betreft, maar ook de definitie van de internationale identiteit van Taiwan moet voldoen.

Van tentoonstelling tot soevereiniteit: waarom Beijing zo gevoelig is voor een naam

"Taiwan Museum" is niet ongebruikelijk in de internationale kunst tentoonstellingen, maar Beijing heeft lang bezwaar gemaakt tegen elke benaming die kan worden begrepen als een onafhankelijke staat van Taiwan. Het bijzondere van deze tweejarige tentoonstelling is dat de organisatoren de naam hebben veranderd in "National Taiwan Museum of Fine Arts Pavilion", na protesten van Taiwan, en hersteld tot "Taiwan Pavilion".

Ironisch genoeg beschuldigen Chinese tentoonstellingen “de politiek van de kunst”, maar het is precies omdat Beijing kunstinstellingen vraagt om Taiwan te benoemen op basis van de politieke grenzen.

Voor Taiwan is het een normale uitdrukking van culturele subjectiviteit; voor Beijing moet deze uitdrukking opnieuw worden omschreven als “China Taiwan Area”. Wanneer een land een kunstinstituut in een derde land vraagt dit kader te respecteren, wordt de culturele ruimte rechtstreeks opgenomen in het geopolitieke beheer.

“Symboliek maakt het conflict nog scherper”

Het is niet een gewone Zuid-Koreaanse stad, maar is nauw verbonden met de democratische beweging van 1980, waarbij de Tweehonderdse Expo al lang democratie, geheugen, mensenrechten en publieke discussies beschouwt als onderdeel van haar eigen culturele identiteit.

Vervolgens verontschuldigde de Stichting voor de tweejarige tentoonstelling zich voor de "chaos en teleurstelling" en zei dat het Pavilion Project oorspronkelijk bedoeld was om de uitwisseling tussen verschillende landen, instellingen en kunstenaars te bevorderen. In de uiteindelijke officiële lijst van de deelnemers op de officiële pagina staat Taiwan nog steeds in een onafhankelijke naam. Dit betekent dat de organisatoren uiteindelijk hebben gekozen om de bestaande tentoonstellingsovereenkomst te handhaven, maar ook hebben betaald voor het verlaten van de Chinese tentoonstelling.

China's cultuurdiplomatie wordt steeds meer als "naamrechtshandhaving"

In het verleden was de druk van Beijing op de internationale ruimte van Taiwan vooral gericht op diplomatieke organisaties, luchtvaartmaatschappijen, hotelwebsites, sportevenementen en internationale instellingen; tegenwoordig is deze druk steeds dieper in kunstfestivals, filmfestivals, academische conferenties en lokale culturele activiteiten.

Dit heeft ten minste drie gevolgen:

• Institutionele zelfcensuur: organisatoren nemen de voorkeursbenaming van Beijing van tevoren aan om de Chinese markt, sponsor of kunstenaar te vermijden;
• Culturele uitwisselingen worden gepolitiseerd: kunstenaars en curatoren worden gedwongen de soevereiniteitskwesties tussen regeringen te dragen;
• Taiwan wordt onder druk gezet: Taiwan moet voortdurend strijden voor de meest elementaire naamruimte, zelfs als het een culturele instelling is.

* De uitzending is een protest, maar ook een politieke manifestatie.

De terugtrekking van Chinese kunstenaars kan natuurlijk worden beschouwd als de vrijheid van meningsuiting, maar wanneer deze actie zeer in overeenstemming is met de soevereine eisen van het Chinese ministerie van Buitenlandse Zaken, kan het ook moeilijk worden uitgelegd als een puur persoonlijke artistieke beslissing. China heeft de afgelopen jaren de nadruk gelegd op de politieke grenzen van culturele werknemers op de kwesties van Taiwan, Hong Kong en Zhejiang, en internationale kunstenaars en instellingen worden daarom steeds vaker geconfronteerd met de keuze om "aan de Chinese markt deel te nemen of zich te houden aan de oorspronkelijke expressie".

De golf toont aan dat China’s export van soft power een intrinsieke tegenstrijdigheid ondervindt. Beijing wil dat Chinese kunstenaars meer deelnemen aan de wereldwijde culturele uitwisseling, maar verlangt dat deze uitwisseling geen symbool verschijnt om zijn politieke verhalen te beïnvloeden. Als culturele uitwisseling eerst moet worden gefilterd door politiek correct, wordt zogenaamde soft power gemakkelijk een harde eis.

Focus China is van mening dat de twijfel over de tweejarige tentoonstelling belangrijk is omdat het een zeer duidelijk voorbeeld biedt: De Chinese controle over Taiwan is niet alleen gebaseerd op militaire druk op de Taipei-zee, maar ook op wie met welke naam kan deelnemen aan een kunsttentoonstelling. Dit is een kleinere, meer alledaagse, maar net zo politiek effectieve internationale ruimtewedstrijd.

Als internationale culturele instellingen zich voortdurend terugtrekken in het licht van de druk van Beijing, verandert het uiteindelijk niet alleen de woorden op de tentoonstelling, maar de hele internationale gemeenschap om de taalgrenzen van Taiwan te bespreken. Of de kunstruimte nog steeds onafhankelijk kan blijven, hangt af van de mogelijkheid van de instelling om "nee" te zeggen tegen de politieke druk.