Wie is er aan het kleden? – De gendercontroleplaats maakt van genderuitdrukking een tijdelijke regel

Op 12 september, een veiligheidscontrole van een concert in Chengdu, werd een tickethouder door het personeel geblokkeerd vanwege vrouwelijke make-up en dragen. Openbaar materiaal toonde aan dat de beveiligingsmedewerkers met de "wonderkleding" om hun make-up te verwijderen en te veranderen; na een afspraak, het publiek uiteindelijk alleen vervangen hoeden schoenen binnen, maar heeft gemist ongeveer 20 minuten van de voorstelling.

Het meest opmerkelijke van deze gebeurtenis is niet een toelatingskwestie voor een concert, maar plotseling een regeling die geen duidelijke grenzen heeft, maar rechtstreeks de individuele toegang tot de publieke culturele ruimte beperkt: wat is "wonderkleding", wie definieert, wie heeft het recht om de toegang van een volwassene die al een ticket heeft gekocht te blokkeren?

* De regels verschijnen in eerste instantie in de beveiligingspost, niet in de wettelijke tekst

In de publieke informatie is er op dit moment geen juridische bepaling voor het algemene concertpubliek die uitdrukkelijk bepaalt dat mannen geen vrouwelijke make-up of kleding mogen dragen. Het stadion heeft natuurlijk het recht om gevaarlijke goederen te inspecteren op basis van veiligheidsbehoeften, speciale voorwerpen die het gezicht bedekken, de doorgang beïnvloeden of apparatuur die het risico van stoten kan veroorzaken, maar "wonderkleding" behoort tot een ander begrip: het is geen duidelijke veiligheidsnorm, maar een zeer subjectief uiterlijk.

Zodra dit subjectieve oordeel door de beveiligingspersoneel wordt beschouwd als een voorwaarde voor toegang, veranderen de regels van "zorg voor de veiligheid op het terrein" naar "normaliseren wat het publiek zou moeten zien".

Dit is de grens van het incident. De verzekeraar kan controleren of er verboden items in het pakket zijn, maar moet natuurlijk geen onbeperkte discretie hebben om te bepalen wat een volwassene make-up, wat schoenen draagt, met welk geslacht wordt uitgedrukt. Tenzij de organisator de duidelijke, legale en verwachte kledingregels van tevoren openbaar maakt, kan de voorstelling de toeschouwers tegenhouden met een "wonderlijke jurk", wat zelf procedure- en rechtenconflicten veroorzaakt.

* Een dubbelzinnige uitdrukking waarom je echte dwang op het terrein krijgt

Het is niet zo objectief als de lengte van het mes, de grootte van het pakket, de tijd van de invoering. Hoe meer onduidelijk de woorden zijn, hoe meer het vertrouwen op het individuele begrip van de uitvoerder, hoe gemakkelijker het is om maatschappelijke vooroordelen in de regel te brengen.

Als het verschijnen van dezelfde jurken, make-up en hoeden meestal geen probleem is bij het vrouwelijke publiek, terwijl het verschijnen bij het mannelijke publiek wordt beschouwd als "onnormaal" of "te corrigeren", dan is het niet echt het kledingstuk dat wordt beheerd, maar het feit dat gender-expressie afwijkt van de traditionele verwachtingen.

Dat is ook de reden waarom het bijzonder belangrijk is dat je de wedstrijd "slechts na het wisselen van de hechtschoenen" binnenkomt. Het is omgekeerd duidelijk dat het moeilijk is om deze discussie eenvoudig te interpreteren als een zuivere veiligheidscontrole; als kleding en make-up zelf uiteindelijk nog toegestaan zijn, is het meer nodig om te verduidelijken waar de criteria voor het verwijderen van make-up en het wisselen van kleding vandaan komen.

De commerciële locaties nemen de uitvoerende rol van een "informele maatschappelijke norm" aan

Het probleem is dat de grenzen van de drie partijen vaak niet transparant zijn. Voor het gewone publiek is het moeilijk om te weten of deze "niet zo te dragen" vereiste komt van de openbare dienst, de organisatie, de locatie, of een bepaalde veiligheid groep zelf begrip.

Deze ondoorzichtigheid leidt tot een speciaal gehoorzaamheidsmechanisme: de regels zijn niet noodzakelijkerwijs op de bankbiljetten geschreven en zijn niet noodzakelijkerwijs te vinden in de wet, maar het is voldoende om in werking te treden zolang het personeel ter plaatse de feitelijke bevoegdheid heeft om je niet binnen te laten.

Dit soort macht breidt zich het gemakkelijkst uit naar gebieden met betrekking tot ethiek, geslacht, lichaam en expressie, omdat deze gebieden gemakkelijk door traditionele maatschappelijke normen als "goed" of "ongeschikt" worden gedefinieerd, en omdat de uitvoerende macht vaak een duidelijke grens van rechten ontbreekt.

Dus een keuze die oorspronkelijk een persoonlijke stijl was, wordt opnieuw geïnterpreteerd als een "kwestie van orde" bij de veiligheidscontrole.

De sociale controle in de tijd van Xi Jinping komt niet altijd rechtstreeks door de politie.

Een van de meest waarneembare aspecten van Chinese maatschappelijke controle is dat veel normen niet per keer door de openbare orde moeten worden uitgevoerd.Zolang de politieke omgeving de nadruk legt op de brede concepten van "correct oriëntatie", "gemeenschappelijke orde", "civiliseerde imago", "minderjarigen invloed", zakelijke instellingen, scholen, onroerend goed, platforms en evenementen organisatoren zullen proactief deze dubbelzinnige eisen omzetten in hun eigen beheersregels.

Dit mechanisme is flexibeler dan het rechtstreeks opleggen van een nationaal verbod en het is moeilijker om de verantwoordelijkheid op te leggen, want wanneer er een geschil ontstaat, kan elk niveau de verantwoordelijkheid naar het andere schuiven: de verzekering zegt dat de uitvoering wordt gevraagd door de organisator, de organisator overtuigt van de arrangementen op het terrein, de organisatie zegt dat zij samenwerkt met de betrokken afdelingen, terwijl de "gerelateerde afdelingen" geen duidelijke documentatie hoeven achter te laten.

Dit geldt in het bijzonder voor gender expressie. In de afgelopen jaren is er in de publieke cultuurruimte in China een voortdurende officiële kritiek op de concepten van "kinderschap", "slechte esthetiek" en "vervormde esthetiek", hoewel deze expressie voornamelijk gericht is op de media- en entertainmentindustrie, gemakkelijk verspreid naar beneden in een sociale norm: hoe mannen moeten kleden, welke lichamelijke expressie "normaal" is.

Toen deze macro-discussies de veiligheidspoort van het concert binnenkwamen, werd het niet langer alleen een culturele discussie, maar een specifieke beperking van de toegang.

* Een kaartje is gekocht voor een voorstelling, niet voor een estetisch oordeel.

Het aankoopgedrag van tickets is gebaseerd op de service relatie tussen de consument en de organisator. Zolang het publiek geen gevaarlijke goederen draagt, geen verstoring van de orde, geen schending van de voorafgaande duidelijke en legale toegangsvoorwaarden, moet de organisator de overeengekomen kijkdiensten aanbieden.

Als "niet kleden als een man" een tijdelijke toename van de toegangsbelemmering kan zijn, dan is de consument niet langer geconfronteerd met een reeks voorspelbare regels, maar met een reeks criteria die onmiddellijk worden bepaald door het personeel ter plaatse.

Dit is vooral gevaarlijk voor seksuele minderheden, transgenders en niet-traditionele gender-expressoren. Omdat de vage regels nooit gemiddeld op iedereen vallen, raken vaak de mensen die het minst voldoen aan de verwachtingen van de mainstream.

“Het is een onzichtbare grens, een onzichtbare grens.”

Hoe een volwassene make-up of schoenen draagt, is een zeer persoonlijke keuze, maar als hij naar de ingang van de openbare culturele ruimte gaat, moet deze keuze plotseling worden beoordeeld door onbekende beveiligingsmedewerkers.

Deze grens staat niet duidelijk op het ticket, noch duidelijk in de wet, maar bepaalt waarlijk of iemand het terrein mag betreden.

Dit is precies waar de gebeurtenissen het meest worden gedocumenteerd: in een omgeving waarin de staatsmacht, het bedrijfsleven en de sociale ethische normen sterk verweven zijn, is beperking van persoonlijke expressie niet noodzakelijkerwijs een verbod op papier nodig.

En als een onduidelijke uitdrukking voldoende is om een tickethouder 20 minuten buiten de deur te laten staan, is het niet langer de vraag wat de kleding "goed ziet", maar wie het personeel van de scene de macht heeft gegeven om persoonlijke esthetiek tot een regel te maken.