Trump: China vecht op handel, Rusland op militaire oorlog – hoe Washington de economische oorlog van de Communistische Partij opnieuw definieert

“China fights with trade and Russia fights with military” (China vecht met handel en Rusland vecht met het leger) – dit keer sprak Trump niet over “handelswrijvingen” in de algemene zin, noch over een vage “handels vijandigheid”, maar om het gebruik van handelsmethoden door China rechtstreeks te koppelen aan het gebruik van militaire middelen door Rusland.

Op 10 september ontving president Trump deInterview met Fox News-voorzitter Laura IngramIngram zei dat China zelden lijkt betrokken te raken bij een grootschalig militair conflict, maar zich in plaats daarvan concentreert op de ontwikkeling van de industrie. Trump antwoordde vervolgens dat China gebruik maakte van handelsmethoden en zei: "China voert oorlog op basis van handel, Rusland op basis van militaire oorlog." Hij voegde eraan toe dat Rusland nu ook moeilijk is.

"Een woord verandert de coördinaten van het observeren van de Sino-Amerikaanse concurrentie"

Op 11 september maakte Luther zijn toespraak in het Chinees.In tegenstelling tot eerdere discussies over wie precies de handelsoorlog is begonnen en of de tarieven effectief zijn, richt Trump zich op de middelen van de oorlog: Rusland concurreert met het leger en wapens en China strijdt om de overhand door handel, industrie en economische kracht.

“China voert oorlogen op basis van handel, Rusland op basis van militaire oorlogen.”

De originele Engelse tekst van deze zin kan ook worden gevonden in de openbare tekst van het interview van Trump.Factbase-interviews opgenomen door Fox"China vecht met de handel en Rusland vecht met het leger, maar Rusland heeft nu een moeilijke tijd."

Het is niet dat China een traditionele militaire oorlog tegen de Verenigde Staten heeft gevoerd, maar het politieke oordeel van Trump over de manier waarop de Chinese landen concurreren: de industriële capaciteit, de export, de omvang van de markt, de toeleveringsketen en de handelsbetrekkingen zelf kunnen worden gezien als strategische krachten.

Waarom Trump ‘handel’ naar ‘oorlog’ heeft verhoogd

Het beleid van Trump in zijn tweede ambtstermijn is gebaseerd op een kernlogica: de Verenigde Staten kunnen het handelstekort, de verplaatsing van de productie-industrie en de afhankelijkheid van de belangrijkste toeleveringsketens niet langer als normale marktresultaten gebruiken, maar hij beschrijft de tarieven herhaaldelijk als een instrument om de Amerikaanse industrie te herbouwen, bedrijven te dwingen te investeren in de Verenigde Staten en de handelsrelaties te veranderen.

In een interview met The Ingraham Angle.Fox News publiceerde ook fragmenten van Trump's bespreking van tariefinkomsten en het verstrekken van $ 5.000 "tarief dividend" aan Amerikanen.Dat wil zeggen dat de tarieven in Trump's eigen beleidsverhaal niet alleen Chinese goederen bestraffen, maar meerdere functies hebben, zoals industriële terugstroom, fiscale inkomsten en interne politieke mobilisatie.

Deze gedachte is gekoppeld aan het oordeel van China over de handelsoorlog: als de handel een wapen van nationale concurrentie kan worden, zullen de Amerikaanse tarieven, exportcontroles en supply chain reorganisaties worden verpakt als een vorm van economische verdediging en zelfs een tegenaanval.

Het echte voordeel van de CPC is niet alleen een exportbestelling

China heeft de afgelopen decennia meer concurrentievermogen opgebouwd dan alleen goedkope goederen. Wat nog belangrijker is, is de complete industriële keten van staal, chemie, batterijen, zonne-energie, elektrische voertuigen, zeldzame aardverwerking, elektronica en een groot aantal tussenproducten.

Containers, vrachtschepen en exportvoertuigen in de Chinese havens zijn het meest intuïtieve beeld van deze productie- en exportcapaciteit.De omvang van de handel zelf is niet gelijk aan oorlog, maar de economische afhankelijkheid kan worden omgezet in beleidskoding wanneer de toeleveringsketen, markttoegang, productiecapaciteit en belangrijke producten worden opgenomen in de nationale strategie.

Dat is ook de reden waarom de Chinese-Amerikaanse concurrentie vandaag de dag verder gaat dan de traditionele tariefoorlog: de Verenigde Staten beperken de export van geavanceerde chips, halfgeleiderapparatuur en technologie; Beijing kan belangrijke mineralen en aanverwante technologieën verscherpen; beide partijen zijn op zoek naar knopen in de supply chain die elkaar op korte termijn niet kunnen vervangen.

“Het gemeenschappelijke tussen een handelsoorlog en een militaire oorlog is dat de tegenstander de onvermijdelijke kosten draagt.”

Wanneer Rusland een militaire oorlog start, worden de kosten rechtstreeks weergegeven door militaire uitgaven, slachtoffers, energie, sancties en territoriale controle.De vorm van handel en economische oorlogen zijn geen vuurwapens, maar kunnen ook worden doorgegeven aan tegenstanders door middel van prijzen, werkgelegenheid, industriële migratie, onderbrekingen van de levering en markttoegang.

Als Trump China en Rusland in dezelfde zin plaatst, is het niet echt de moeite waard om zich zorgen te maken over de kracht van de retoriek, maar de openlijke erkenning van de Amerikaanse president: “Washington heeft de concurrentie met Peking begrepen als een andere vorm van oorlog.”

Dit verklaart ook waarom de Verenigde Staten de afgelopen jaren steeds vaker economisch beleid hebben opgenomen in het kader van de nationale veiligheid. chips zijn niet langer alleen goederen, zeldzame grond is niet langer alleen mineralen en havens, gegevens, kunstmatige intelligentie, scheepsbouw, energie en batterijen worden niet langer als pure commerciële kwesties beschouwd.

De Amerikaanse politieke taal verandert van ‘contact met China’ tot ‘verdediging van de handelsoorlog met China’

In het verleden heeft het Amerikaanse handels- en investeringsbeleid al lang verondersteld dat de uitbreiding van de handel en investeringen China verder kan integreren in de bestaande internationale orde. Het oordeel van Trump is nu precies het tegenovergestelde: als China "oorlogt op handelsbasis", wordt het in het verleden gezien als een wederzijdse economische afhankelijkheid en kan het een zwakke plek voor de Verenigde Staten worden onder strategische concurrentieomstandigheden.

Het is omstreden of dit oordeel al het handelsgedrag van China kan verklaren, maar het heeft zeer realistische politieke gevolgen. De Amerikaanse tarieven op China, de controle op de export van belangrijke technologieën, de beoordeling van investeringen, de terugstroom van de toeleveringsketen en de aandacht voor transacties naar derde landen worden allemaal in hetzelfde kader geïnterpreteerd.

Wat echt de moeite waard is om te zien is:

• Heeft de Trump-administratie de "China on Trade War" verder opgenomen in de officiële strategische documenten tegen China;
• Heeft de VS de tarieven op Chinese overcapaciteit en overdrachten naar derde landen uitgebreid;
• Zijn chips, zeldzame grond, scheepsbouw, kunstmatige intelligentie en energie opgenomen in strengere nationale veiligheidsbeperkingen;
• Zijn Europa, Japan en andere bondgenoten akkoord gegaan met de beleidslogica van de VS om de handel met China veilig te maken.

Het belangrijkste van de woorden van Trump is dat het het handelsconflict tussen de VS en China omdefinieert van "prijzen- en tariefconflict" naar "nationale oorlogsvoering". Rusland verandert de geopolitieke realiteit met het leger, terwijl China wordt beschreven door Trump als het gebruik van handels- en industriële capaciteiten om de nationale overhand te bestrijden.