Amerikaanse troepen niet terug te trekken in Azië "geworteld": Eerste eilandketen weigering systeem versneld vorm, de Chinese expansie van de ruimte systematisch gecomprimeerd

De Amerikaanse vice minister van Oorlog, Elbridge Colby, gaf op 10 augustus in Manila een bijzonder duidelijk signaal: de Verenigde Staten trekken zich niet uit Azië, maar bereiden zich eerder voor op verdere verankering in de Indo-Pacific.

In een toespraak op het Manilla Strategic Base Institute zei Corby dat de kernbelangen van de Verenigde Staten in Azië zijn langetermijnbestaan bepalen en dat de Verenigde Staten "niet zullen vertrekken" in plaats van in de regio te blijven "rooten" om te zorgen voor een gunstige balans van krachten in de Indo-Pacific.

Dit woord is veel meer dan een gewone bondgenoot kalmeert.

Drie dagen geleden kondigde het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken aan dat Corby samen met assistent-secretaris voor Indo-Pacifische Veiligheid, John Noah, naar de Filipijnen, Indonesië, Thailand en Cambodja zou reizen om bilaterale veiligheidsrelaties te bespreken met regeringen en hoge functionarissen van de vier landen.

Als je alleen kijkt naar de woorden van Corby van die dag, lijkt het erop dat Beijing niet het directe doelwit van de toespraak is geworden. De Associated Press merkt ook op dat Corby opzettelijk heeft vermeden China te bekritiseren zoals sommige Amerikaanse functionarissen in het verleden.

De nationale verdedigingsstrategie van de Verenigde Staten van Amerika van 2026 schrijft dit onduidelijk.

In het strategisch document wordt duidelijk gesteld dat het doel van de Verenigde Staten is om te voorkomen dat enige kracht, waaronder China, het vermogen heeft om de Verenigde Staten en hun bondgenoten te domineren. De militaire middelen om dit doel te bereiken, zijn het opzetten van een krachtige weigering van defensie langs de Eerste Eilandketen en het stimuleren van regionale bondgenoten en partners om hun militaire investeringen te verhogen. Het document wijst vervolgens verder op de militaire bijdrage van bondgenoten en partners die een cruciale rol spelen bij het "afschrikken en balanceren van China".

Dit betekent dat de eerste eilandketen in de buurt van Borneo zich uitstrekt van Japan, Taiwan en de Filippijnen naar het zuiden, van een lang bestaand geografisch concept op de strategische kaart naar een realistisch militair systeem met duidelijke doelwitten, bases, troepen, munitie, logistiek en deelname van bondgenoten.

De Amerikaanse Nationale Veiligheidsstrategie 2025 heeft het systeem zelfs rechtstreeks verbonden met Taiwan en de Zuidelijke Zee. Het document vereist dat het Amerikaanse leger de invasie op elk punt van de Eerste Eilandketen kan weigeren, en vraagt dat bondgenoten en partners langs de route het Amerikaanse leger meer toegang geven tot meer havens en faciliteiten, militaire uitgaven verhogen en investeren in militaire capaciteiten die weigeren te vechten. Het document maakt duidelijk dat deze maatregelen het vermogen van de Verenigde Staten en hun bondgenoten zullen versterken om de overname van Taiwan te voorkomen, terwijl een enkele macht de Zuidelijke Zee zal beheersen.

Daarom is het feit dat Corby de Verenigde Staten in Azië noemde "verankerd", waar Beijing echt op waarschuwt, niet of de Verenigde Staten nog een paar traditionele militaire bases zouden toevoegen, maar een totaal ander model van oorlogsvoorbereiding.

In het verleden kon China de militaire aanwezigheid van de Verenigde Staten in Azië begrijpen als een aantal grote militaire bases, vliegdekschepen en zelfstandige allianties tussen de Verenigde Staten en Japan, Zuid-Korea en de Filippijnen.

De Filipijnen zijn een belangrijk onderdeel van het zuidelijke deel van de eerste eilandketen, Japan neemt de afwijzingsmissie in de richting van Noord-Oost-Azië, Taiwan bevindt zich in de meest gevoelige centrale positie van de hele keten, terwijl Indonesië, Thailand ten zuiden van de Filipijnen en de bredere landen in Zuidoost-Azië een grotere strategische diepte kunnen bieden voor maritieme kanalen, logistieke voorzieningen, militaire training, inlichtingenbewaking en troepenmobilisatie.

Het bezoek van Corby aan vier landen in Zuidoost-Azië heeft dus een andere betekenis dan een algemeen diplomatiek bezoek.

De Verenigde Staten hebben herhaaldelijk bevestigd dat als het Filipijnse leger, regeringsvaartuigen of vliegtuigen worden aangevallen in een gebied waaronder de Zuidelijke Zee, het MEFI-verdrag van toepassing zal zijn, terwijl de grootschalige gezamenlijke militaire oefeningen van de MEFI zich blijven uitbreiden en het Filipijnse leger een belangrijk onderdeel wordt van de strategie van de Verenigde Staten om de eerste eilandketen te weigeren.

De positie van Indonesië en Thailand toont verder aan dat de Verenigde Staten hun strategische aanraking naar de achterkant van de Eerste Eilandketen uitstrekken. Indonesië heeft de controle over de belangrijke archipelroutes die de Stille Oceaan met de Indische Oceaan verbinden, terwijl Thailand een lange-termijn militaire partner van de Verenigde Staten is. Ze zullen niet noodzakelijkerwijs een openlijke "anti-China-alliantie" worden, maar zolang de Verenigde Staten hun capaciteit voor training, inlichtingen, logistiek, wapenverkoop en militaire interoperabiliteit kunnen uitbreiden, zal de omgeving veranderen wanneer Peking militaire en politieke druk uitoefent in de Zuidelijke Zee en Zuidoost-Azië.

De politieke, economische en strategische invloed van Peking in Cambodja is al lang aanzienlijk. Colby heeft Phnom Penh opgenomen in zijn vier-landen reisprogramma, en het is nog niet mogelijk om te oordelen dat het beleid van Cambodja ten opzichte van China is omgekeerd, maar Washington begon actief te verdiepen in de traditionele invloed van Peking in Zuidoost-Aziatische landen, en zelf heeft aangetoond dat de VS-Chinese concurrentie naar een dieper regionaal niveau wordt gedreven.

Het is echt de moeite waard om zich zorgen te maken, ook hier.

Een belangrijke voorwaarde voor de regionale expansie in de afgelopen twintig jaar is de snelle groei van de economische en militaire kracht van China, terwijl de omliggende landen sterk gedecentraliseerd zijn als het om Beijing gaat. Beijing kan Japan, Taiwan, de Filippijnen, Vietnam, India en andere landen in Zuidoost-Azië afzonderlijk behandelen en de verschillen in belangen van landen gebruiken om de vorming van een volledig systeem van regionale balans te voorkomen.

Dat is precies wat de Verenigde Staten nu proberen te veranderen.

Corby stelde niet voor dat alle Aziatische landen Amerika’s toevlucht zouden krijgen, maar dat ze hun eigen militaire uitgaven zouden moeten verhogen, hun wapens zouden moeten uitbreiden en tegelijkertijd met het Amerikaanse militaire systeem zouden verbinden. hij benadrukte herhaaldelijk dat de Verenigde Staten “partner, niet beschermde landen” nodig hebben.

De nationale verdedigingsstrategie van de Verenigde Staten voor 2026 heeft deze verandering heel duidelijk omschreven: de eerste keten van eilanden die weigeren te verdedigen, de geallieerden die de militaire lasten verhogen, de Verenigde Staten die de belangrijkste militaire capaciteiten behouden en uiteindelijk een regionale krachtstructuur vormen die "China afschrikt en balanceert".

Dit verklaart ook waarom China zich de afgelopen jaren voortdurend heeft verzet tegen de uitbreiding van de militaire samenwerking tussen de VS en Japan, de Filipijnen en andere Aziatische landen.

Het echte risico van Beijing is niet welke militaire oefeningen of welke raketten in Azië komen, maar dat er steeds meer militaire knooppunten rond China verschijnen die met elkaar verbonden kunnen worden. Zodra het gebruik van basisrechten, langeafstandsraketten, maritieme bewaking, onbemande bestrijdingssystemen, munitiereserves, gedecentraliseerde logistiek en geallieerde coördinatie geleidelijk worden gevormd, stijgen de kosten van de pogingen van de Bevrijdingsmacht om de toestand in de Taiwans of de Zuid-Koreaanse Zee te veranderen door middel van korte militaire operaties.

De kern van de zogenaamde Amerikaanse "afschrikking" ligt ook hier: het is niet de belofte om China te vernietigen als de oorlog uitbreekt, maar om Beijing te laten berekenen voordat de oorlog begint, dat militaire doelen moeilijk te bereiken zijn en de kosten niet te dragen zijn.

Daarom is het signaal dat Corby van Manila naar Jakarta, Bangkok en Phnom Penh bracht, niet gewoon "Amerika terug naar Azië".

De Verenigde Staten hebben Azië nooit verlaten.

De veranderingen die zich voordoen, zijn dat de Verenigde Staten beginnen met het herorganiseren van de oorspronkelijk verspreide bondgenoten, partners, militaire bases, havens, logistieke en defensieve capaciteiten rond China, met de eerste eilandketen als schedel, om een systeem van afwijzing te bouwen dat meer verspreid is, moeilijker te vernietigen en ook meer afhankelijk is van de eigen kracht van de landen in de regio.

Voor de Chinese Communistische Partij, die al lange tijd probeert de stand van zaken in Taiwan te veranderen, de controle in de Zuidelijke Zee uit te breiden en de Amerikaanse militaire kracht geleidelijk naar de westelijke Stille Oceaan te brengen, betekent dit dat de strategische ruimte die in het verleden kon worden benut, geleidelijk wordt afgesloten.

Dit is niet alleen een bewijs dat het regime op het punt staat om onmiddellijk te instorten, maar het onthult een realiteit die steeds nadeliger wordt voor Peking: de regionale krachtomgeving waarin het in het verleden afhankelijk was van expansie wordt omgekeerd. Beijing moet steeds meer militaire, financiële en diplomatieke middelen inzetten om zijn positie te behouden; elk verdere militair avontuur kan tegelijkertijd worden geconfronteerd met de Verenigde Staten en een groeiende netwerk van regionale afwijzing.

Wat Corby zegt dat de Verenigde Staten in Azië zijn "geworteld", betekent vanuit een ander perspectief dat er een steeds diepere strategische basis rond de Communistische Partij komt.

Voor een Communistische Partij die nationalisme, militaire expansie en de zogenaamde “opkomst van grote mogendheden” als belangrijke pijlers van de legitimiteit van het regime beschouwt, is de gevaarlijkste situatie niet noodzakelijkerwijs een plotselinge beslissende nederlaag, maar een voortdurende samentrekking van de ruimte voor externe expansie, een voortdurende stijging van de kosten van militaire avonturen, een toenemende terughoudendheid van de omringende landen om de leiderschap van Beijing te accepteren, terwijl de Communistische Partij een steeds grotere prijs moet betalen om de verhalen van een sterke natie te behouden.

De veranderingen die zich in de eerste eilandketen voordoen, zijn een steeds concrete afbeelding van deze moeilijke situatie.