320 miljoen ‘flexibele werkgelegenheid’ is geen uitkering: als er geen stabiele werkgelegenheid is, wordt de angst voor werkloosheid verdwenen door taal.

De grootste economische kwestie die de afgelopen twee dagen op het Chinese internet werd besproken, was niet het bbp of onroerend goed, maar een woord: "welzijn".

Bij het bespreken van de sociale zekerheid van flexibele werknemers stelde Zhang Dandan, hoogleraar economie aan het Nationaal Instituut voor Ontwikkeling van de Universiteit van Peking, dat "flexibiliteit zelf ook een voordeel is" vanuit het perspectief van de arbeidseconomie, dat traditionele werknemers in ruil voor pensioen en andere garanties krijgen in ruil voor vaste tijden, terwijl flexibele werknemers meer autonomie krijgen, maar de sociale zekerheid is zwakker.

Als China's flexibele werkgelegenheid voornamelijk bestaat uit hooggekwalificeerde werknemers die actief vrije beroepen kiezen, is deze theorie natuurlijk de moeite waard om te bespreken. Maar de werkelijke cijfers maken de controverse compleet anders. Het China New Forms of Employment Research Center verwacht dat de flexibele werkgelegenheidspopulatie in 2026 zal toenemen van 2,8 miljard naar 3,2 miljard, wat overeenkomt met ongeveer 44% van de Chinese stedelijke werkgelegenheid. Tegelijkertijd maakt de economische vertraging van China het moeilijker om stabiele full-time banen te vinden.

Dit betekent dat de "flexibiliteit" van velen in de eerste plaats geen vrije keuze is, maar een passief gevolg van het ontbreken van stabiele arbeidsovereenkomsten.

De chauffeur kan beslissen wanneer hij op de lijn gaat, maar het algoritme van het platform bepaalt hoeveel het kost; de chauffeur kan beslissen hoeveel uur hij rijdt, maar moet zelf de korting van het voertuig en een grote hoeveelheid arbeidsverzekeringskosten dragen; tijdelijke werknemers kunnen een fabriek verlaten, maar bedrijven kunnen ook langdurige arbeidsrelaties vermijden en volledige sociale verzekeringsverplichtingen dragen.

Wat nog kritischer is, is niet de woorden van een professor, maar de steeds meer volwassen economische taaltransformatietechniek van Xi Jinping. Werkloosheid kan veranderen in "flexibele werkgelegenheid", laag inkomen kan worden omschreven als "aanpassing van de werkgelegenheidsstructuur", jongeren die geen stabiele baan vinden, kunnen een nieuw statistisch kaliber vinden. Wanneer de taal steeds mooier wordt, verhoogt de arbeidsbescherming in het echte leven niet een cent.

Als bijna de helft van de stedelijke arbeiders uiteindelijk in een staat van werkloosheid zonder traditionele langdurige arbeidsbetrekkingen terechtkomt, zal het huidige Chinese pensioen-, gezondheids- en werkloosheidsstelsel niet alleen te maken hebben met werkgelegenheidsproblemen, maar ook met financiële en sociale risico's op de lange termijn.

Het CPC-propaganda-systeem houdt al lang van het hernoemen van economische moeilijkheden, omdat hernoemen veel goedkoper is dan het oplossen van problemen. „Nieuwe werkgelegenheidsvormen” en „flexibele werkgelegenheid” kunnen echte nieuwe economische modellen beschrijven, maar wanneer deze woorden worden gebruikt om een afname van stabiele banen te maskeren, worden ze een make-up in de statistische en propagandistische zin.

De oorzaak van de woede van het publiek is dus niet ingewikkeld. Mensen weten niet dat vrije werktijden waardevol zijn, maar dat ze te goed weten wat echt welzijn is. Welzijn zou moeten betekenen dat werknemers meer keuzes krijgen in plaats van te worden verteld dat ze "vrij" zijn na het verliezen van hun pensioen, stabiel inkomen en arbeidsbescherming.

Als een samenleving met 3,2 miljard flexibele werknemers zou moeten worden gevraagd niet waarom ze "flexibiliteit" niet waarderen, maar waarom de Chinese economie zo'n enorme, onstabiele arbeidsparticipatie creëert, en wie het regime van Xi Jinping bereid is om de laatste rekening te betalen voor deze werkgelegenheidsstructuur.