Verdachte slavernij ouder, bewustzijn gegeten door een hond?

Een belangrijke mededeling vertelt ons dat, als gevolg van de recente speciale herstructurering van het platform, alle lezers van de Poppy Mountain zijn om het leven gekomen, en niet alleen, maar ook de meeste chatgroepen van de tijd zijn onopgemerkt. Opnieuw laat zien dat de omgeving steeds slechter wordt. Hierdoor heb ik deze gebruikelijke leesvolume is zeer laag voor de auteur, met een zware klap. Op dit moment, mijn artikelen lezen in principe niet meer dan 1000, minder tijd, ongeveer tweehonderd. Maar de omgeving is nog slechter, ik zal ook blijven schrijven zoals altijd. Hier, ik smeek iedereen om zo veel mogelijk te helpen. Hartelijk dank.

Het was niet in de bakkerij, niet in de cementwinkel, niet in de zwangerschapsvilla, maar in de vuilnisbak van een varkensboerderij in de provincie Hanoi. De oude man die hij fotografeerde, zestig jaar oud, vol varkensvlees, met een onwaarschijnlijk gezicht, droog en droog, het meest vermoeide leven, geen naam, geen werkgeld, werd beschuldigd, geroepen, als een boerderijgereedschap dat zou ademen.

Hij is een van de vertegenwoordigers van de gemeente, die naar verluidt in het land is gevestigd.

Ik keek lang naar die foto. Niet naar varkens, maar naar mensen. Een man die ooit een "Service voor het volk" borstkaart droeg, ging na zijn pensionering niet naar het park en ging niet naar de gemeenschap om partijlessen te geven, maar hield een ouder met intellectuele beperkingen jarenlang in de varkensboerderij. Als dit beeld in de hoofdmelodie-tv-serie werd geplaatst, durfde de schrijver dit niet te schrijven

• te stinkend, te donker, te onbehoorlijk.

Eén

Laten we het eerst uitleggen: slavenhandicapten werken hard en geven geen geld, het is geen "arbeid geschil", het is niet "landelijke landgenoten met de hand", het is artikel 244 van het Strafrecht geschreven "Door geweld, bedreiging of beperking van de vrijheid van de persoon om anderen te dwingen om te werken"

• dwangarbeid misdrijf.

De wet heeft al lang het zwaard verlicht. Maar de vice-secretaris (als de melding waar is) durft nog te doen, wat dan? als hij de politiek begrijpt. Ja, je ziet het niet verkeerd

• hoe meer mensen de politiek begrijpen, hoe meer ze weten welke gaten kunnen worden gebroken, welke zwakken de politie niet kunnen melden, welke plaatselijke brievenbezoekers lastig te doen. Hij leerde een buik als vice-secretaris "Grassroots Governance", en na zijn pensioen maakte hij het oorspronkelijke voedsel en gebruikte de governance-techniek op een oude man die niet eens iets kon zeggen.

Dat is tien keer zo zwaar als een zwart man.

Een gewone baas slaaf is een beest, een gepensioneerde vice-secretaris slaaf is een beest en een wetenschappelijke misdadiger. De eerste heeft geen boeken gelezen, de tweede heeft documenten gelezen; de eerste is bang voor de afdeling, de tweede kan nog even eten als zijn oude collega's. Een slaafhouder in kostuum is meer verkoud dan de slaafhouder van de lichtblaad

• omdat hij de deurwacht van het stelsel zou moeten zijn, waardoor hij zichzelf verandert in een dier dat mensen eet achter de deur.

Twee

Ik ben vooral geïrriteerd door een geluid: "Iedereen geeft uiteindelijk een snack", "Niet doodgeschoten, zelfs als het de moeite waard is", "In het platteland is het niet zo".

Geef je dochter de vuist.

Het geven van overtollig voedsel is genade, slavernij kan ook welzijn worden genoemd. Intellectuele stoornis is niet het beroven van de persoonlijkheid, wandelen is geen factuur voor het schenken van arbeid. Deze persoon zal geen microblogs schrijven, geen 12345 spelen, betekent niet dat hij geen loon zou moeten hebben, geen naam zou moeten hebben, niet op zestigjarige leeftijd, af en toe een maaltijd met vlees zou moeten eten. Je vertaalt "zwak" in "te worden gegeten", vertaalt "dwaas" in "gratis", vertaalt "gepensioneerd" in "buiten de wet", deze set van woorden, slavenbezitters gebruiken, de maatschappij kan niet horen.

Het is niet de moeite waard om te zeggen: “Ik ben niet de moeite waard, ik ben de moeite waard, ik ben de moeite waard, ik ben de moeite waard, ik ben de moeite waard, ik ben de moeite waard, ik ben de moeite waard, ik ben de moeite waard, ik ben de moeite waard, ik ben de moeite waard, ik ben de moeite waard, ik ben de moeite waard, ik ben de moeite waard, ik ben de moeite waard, ik ben de moeite waard, ik ben de moeite waard, ik ben de moeite waard, ik ben de moeite waard, ik ben de moeite waard, ik ben de moeite waard, ik ben de moeite waard, ik ben de moeite waard, ik ben de moeite waard, ik ben de moeite waard.”

Met het socialistische pensioen, het bourgeois varken geld verdienen, het leven van de slavenmaatschappij verdienen.

Drie

Het is de laatste uitlaatklep die de zwakken van dit tijdperk hebben.

Sinds juni 2025 heeft hij meer dan tweehonderd gehandicapten uit tientallen provincies bevrijd, hij heeft zich door 20 miljoen beloningen, virusbedreigingen en sms-berichten van "Het leven is beter dan sterven" getroffen. Een burgervrijwilliger heeft de waarheid overgenomen, terwijl sommige mensen de nationale salarissen hebben, de waarheid in ruil voor varkensvuil.

Het is jammer dat elke keer dat je moet wachten tot de officier van justitie met zijn mobiele telefoon naar binnen, de dingen worden gezien. betaald land, totdat ik dit artikel schreef, nog niet wachten op een bericht van het rood hoofdstuk: waar is de oude man nu? medische inspectie is niet? DNA is het niet? de vice-secretaris en zijn familie zijn niet gevraagd? de rekening van de varkensvlees, gehandicapte arbeid, is er geen beperking van de persoonlijke vrijheid, niet gecontroleerd? niet terug te trekken naar " begrijpen "" goed behandeld " acht aandelen, totdat de hitte is verdwenen, werd de oude man gestuurd, de vice-secretaris naar de provincie met de kleinkinderen, de varkensvlees blijft stinken, de volgende keer een gehandicapte

Vier

Ik schrijf dit artikel niet voor verontwaardiging.De zestigjarige ouder met een intellectuele stoornis, niet nodig om te huilen voor hem, zijn eigen schat van de jaren was een klacht.

Ik wil dit voor iedereen laten zien:

Wanneer een gepensioneerde ambtenaar zijn "dienst voor het volk" in "dienst voor de varkensboerderij, dienst voor de eigen begeerte" verandert, belastert hij niet alleen een oude man, maar ook het partijemblaad dat hij ooit had vergeten, het pensioen dat hij maandelijks kreeg, het bord met de woorden "betalen voor het land".

Dat kan dus niet mislopen.

In de provincie, in de provincie, in de provincie, in de provincie, in de provincie, in de provincie, in de provincie, in de provincie, in de provincie, in de provincie, in de provincie, in de provincie, in de provincie, in de provincie, in de provincie, in de provincie, in de provincie, in de provincie, in de provincie, in de provincie, in de provincie, in de provincie, in de provincie, in de provincie, in de provincie, in de provincie, in de provincie, in de provincie, in de provincie, in de provincie, in de provincie, in de provincie, in de provincie, in de provincie, in de provincie, in de provincie, in de provincie, in de provincie, in de provincie, in de provin

Vijf

Aan het einde van het artikel, niet bidden om rijk te worden, niet wensen vice-secretaris lang leven honderd jaar.

Een woordje voor de zestigjarige man:

Hij komt niet op internet, zal niet doorsturen, zal niet klagen in de commentaar zone. maar zijn werk, de klagen, de koude maaltijden die hij heeft gegeten, groeien in de schoorsteen. U kunt hem verbergen in de burgerlijke plaatsing tabel, kunt u hem terugsturen naar het oude huis van Angel (zoals de oude man in Oegon County), maar niet verbergen "Deze zaak werd gemaakt door een vice-secretaris als een slaaf ".

De geschiedenis heeft geen pensioen.

Op een dag, toen de varkensboerderij in het dorp werd afgebroken en het afval droog was, als de vice-secretaris nog in staat zou zijn om op het plein te dansen, zouden ons nummer, en duizenden mensen die dit woord zagen, doorgaan met kijken naar die dubbelzinnige ogen.

Tot het einde was het alleen maar een vuilnisbak en een vertraagde strafrechtelijke aanhouding.

De zwakken spreken niet, omdat de mond verstopt is; de sterken spreken niet, omdat het geweten verstopt is door geld.

Op 27 augustus 2026 is het een leeuwenval.

Boeken voor lezers

Beste lezers en vrienden:

Toen ik deze brief schreef, was ik net klaar met mijn derde dialyses van deze week en lag op mijn ziekenbed, met een naald in mijn armen.De verpleegkundige vroeg me of ik morgen weer zou komen en ik lachte en zei: "Kom, waar kan ik niet komen."

Maar ik begrijp dat elke keer dat ik kom, het een factuur is die ik steeds meer niet kan betalen.

Ik heb het al heel lang verborgen gehouden, vandaag moet ik het zeggen.

In 2019 begon mijn lichaam niet goed te werken. Oedeem, vermoeidheid, misselijkheid, in het begin dacht ik dat het te vermoeid was, na afloop van een man die door de codes leefde, overnachten was de huiselijke eetgelegenheid. Tot op een dag, de resultaten van de controle werden voor me geplaatst -

• urine-toxicose.

De eerste gedachte die op dat moment in mijn hoofd kwam, was niet "Ik zal sterven", maar "Mijn vader is ook ziek."Ja, mijn vader is in de marteling van urinevergiftiging vertrokken.Ik dacht dat het lot niet zo wreed zou zijn, hoe dan ook, het was zo onredelijk.

Vanaf die dag werd mijn leven volledig opnieuw geschreven. Drie keer per week werd ik gediagnosticeerd en de bliksem raakte onbeweeglijk. Twee keer werd ik gediagnosticeerd en de hele nacht bleef ik pijnlijk slapen. Mycobacteriumwaarden, rode bloedcellen en schildklierhormonen – deze koude cijfers werden de belangrijkste indicatoren in mijn leven, 10.000 keer belangrijker dan het aantal lezers en fans.

Om te overleven, begon ik met het opschrijven van mijn creditcards, het lenen van online leningen en het zoeken naar vrienden en familieleden. De ene kaart was leeg voor de andere, de rente werd groter en de kloof groeide. Ik heb een rekening berekend, de kosten van een maand dialyses en aanverwante medicijnen waren bijna het inkomen van de meeste van mijn vorige half jaar. en mijn huidige inkomsten ... eerlijk gezegd, zelfs de kosten van een week dialyses waren niet genoeg.

Wat nog erger is, is dat het ongeluk nooit alleen gaat.

Een paar maanden geleden werd mijn vrouw – mijn enige afhankelijkheid in de wereld – plotseling ziek. De specifieke toestand die ik hier had, was zo ernstig dat ik meer dan een maand in het ziekenhuis moest blijven. Nadat ze het ziekenhuis had verlaten, kreeg het bedrijf geen bufferperiode van een dag en stuurde direct een ontslagbericht.

Ze is 40 jaar oud, haar eerste ziekte, en ze schrijft in haar curriculum dat ze "een maand heeft onderbroken vanwege lichamelijke oorzaken " .Elke curriculum ze gooide in de zee, en elk interview werd uitgewisseld met de vriendelijke en wrede woorden: "Sorry, je bent niet zo geschikt voor ons bedrijf. "

Een 40-jarige, een ervaren, hardnekkige leeftijd die alleen maar veilig en stabiel wilde werken, werd door de hele arbeidsmarkt ter dood veroordeeld wegens een ziekte en een ziekenhuisopname.

Ik keek ernaar uit om haar tranen te verbergen en durfde me niet te laten horen.Ik deed alsof ik sliep, want ik wist niet wat ik moest zeggen.

Nu, na herhaaldelijke afwegingen, besloot ze om geen werk meer te zoeken, maar terug te keren naar het huis van Chongqing en te koop bakkerij, terwijl ik doorgaf met het schrijven van publieke artikelen.

Het woord dat ik ooit alleen in boeken had gezien, nu zit het tegenover mijn tafel en eet het goedkoopste broodje met ons.

Toch stopte ik niet met schrijven.

Niet omdat ik nobel ben, maar omdat dit het enige is dat ik nog kan doen. Mijn vingers kunnen nog steeds op het toetsenbord tikken, mijn hersenen kunnen nog steeds tekst organiseren en ik wil je ook iets waardevols overbrengen. Misschien is het een gedachte, misschien is het een verhaal, misschien een verwaarloosde hoek. Deze dingen kunnen mij niet helpen, maar misschien kunnen ze iemand aan de andere kant van het scherm helpen die in verwarring is.

Ik weet dat mijn nummer niet zo belangrijk is in vergelijking met die grote V's van honderdduizend graden. Ik heb weinig fans en lees niet zo goed. Ik ben niet iemand die kan opereren, ik weet niet hoe ik de titels kan halen, hoe ik kan scheuren, hoe ik het warm kan schudden. Ik schrijf gewoon wat ik wil schrijven en bid dat iemand het wil zien.

Maar vandaag moet ik al mijn trots en eigenwaarde loslaten en mijn hand naar jullie uitstrekken.

Niet om te bidden, maar om hulp.

Als je mijn artikel leest en je denkt dat het nog wat waard is, geef me dan een kleine beloning. Een dollar is niet teveel, tien dollar is niet teveel. Elke beloning gaat rechtstreeks naar mijn behandelingsrekening en wordt de kosten van de volgende dialyse, wordt de volgende maaltijd die je kunt eten en wordt de basis voor mij en mijn vrouw tot de volgende maand.

Als je het niet makkelijk vindt om te belonen, maakt het niet uit. help me om een artikel door te sturen, zodat meer mensen het zien, het is een grote goedheid. misschien in je vriendenkring, zal iemand bereid zijn om ons te trekken.

J.C. Lear zei: "Zonder Christus kan niemand in de wereld echt gelukkig zijn, hoe ontwikkeld hij ook is, maar met Christus kan iemand gelukkig zijn ondanks zijn armoede."

Ik geloof het, ik geloof het, want zonder dat geloof zou ik al lang vervallen zijn.

Maar ik wil jullie ook eerlijk zeggen – dat geloof mij in mijn lijden niet zal ontmoedigen, maar mij niet zal betalen voor mijn dialyse.

Elke zoektocht, elke beloning, elke overdracht was een paar handen die ik vasthield. Ik pakte die handen en liep een stap voorwaarts. Ik weet niet waar het einde is, maar op dit moment heb ik nog geen handen losgelaten.

Bedankt voor het lezen van deze brieven, dat jullie gezond en gezond zijn, dat jullie gezinnen in vrede zijn en dat jullie nooit zo’n brief hoeven te schrijven.

Als de dageraad eindelijk komt, laat mij dan een stukje verder gaan in de duisternis met jullie licht.

* Oorspronkelijke informatie *

Oorspronkelijke titel: Liu Qing: Neem het socialistische pensioen en de slavernij van de maatschappij!

Foto's van 'Pepper Mountain Waiting for Dawn'