135 biometrische contracten niet gesloten Xinjiang: de mening over de sanctielijst bleef via derden bij het project

De camera's zijn slechts een van de meest zichtbare lagen van Xinjiang's grootschalige surveillance systeem. De werkelijke beslissing over de monitoringcapaciteit is het datacenter, de server, het algoritme, de database en het inkoopnetwerk dat verschillende apparatuur na de camera met elkaar verbindt.

Het wekelijkse rapport dat op 2 oktober door het World Uighur Congress werd uitgebracht, richtte zich opnieuw op de recente C4ADS enquête. Na het uitkammen van overheidsaankopen en zakelijke relaties, waaronder in Xinjiang, werden in Xinjiang 135 contracten met biometrische gegevensverzamelingstechnieken ontdekt; De Chinese controlemaatschappij UNIVIST, die door de Verenigde Staten is gesanctioneerd, is betrokken geweest bij 54 verwante contracten en heeft het project kunnen betreden via een aanzienlijk aantal ondernemingen van derden.

Dit cijfer is niet belangrijk om aan te tonen hoeveel camera's China heeft geïnstalleerd, maar om de kloof tussen sancties en feitelijke aanbestedingen te onthullen: zelfs als een onderneming op een beperkte lijst, zolang apparatuur, software en diensten blijven stromen via geïntegreerde dealers, distributeurs en projectaannemers, de monitoringinfrastructuur zal niet worden gestopt door de naam van een bedrijf op de lijst.

Xinjiang surveillance is opgewaardeerd van "Sen" naar "Counter"

De belangrijkste functies van de traditionele stedelijke bewaking zijn video en ex post. Het systeem van Xinjiang brengt gezichts-, identiteitskaarten, communicatie, voertuigen, locatie en andere gedragsgegevens samen in een infrastructuur die kan worden geanalyseerd op een continu basis.

C4ADS eerder vermeld in Hardwired Revitation dat datacenters de basislaag van het systeem zijn die gemakkelijk genegeerd wordt. Een grote hoeveelheid biometrische en gedragsgegevens moet door de server worden opgeslagen, aangepast en verwerkt om een gemiddelde inwoner om te zetten in een te screenen, gemarkeerd en gevolgd door algoritmes.

Dit betekent dat mensenrechtenrisico's niet alleen bestaan..wie de camera gemaakt heeft. Servers, harde schijven, processors, netwerkapparatuur, databasesoftware en systeemintegratoren kunnen deel uitmaken van de controleketen.

54 contracten, visualisatie, die aangeeft dat de supply chain is complexer dan de sancties lijst

WIT heeft al lang videobewaking en slimme beveiligingsapparatuur geproduceerd en is door de Verenigde Staten beperkt voor mensenrechtenkwesties in Xinjiang. Het C4ADS-kammencontract toont echter aan dat de visualisatie nog steeds vaak voorkomt in de relevante monitoringprojecten, waarvan veel niet in de vorm van directe de overeenkomst tussen de fabrikant en de fabrikant.

Overheidsopdrachten zijn meestal de lokale systeemintegrator in het algemene project, en dan de camera, opslag, identificatie software en netwerkapparatuur van verschillende fabrikanten. Deze meerlaagse structuur, die de uiteindelijke fabrikant diep binnen de projectketen kan verbergen, maakt het moeilijker voor buitenlandse regeringen en ondernemingen om te beoordelen of technologie komt uiteindelijk binnen in Xinjiang's monitoringsysteem op basis van een eersteklas leverancierslijst.

Daarom moet een echt effectieve herziening van de toeleveringsketen worden verplaatst van een lijst van bedrijven naar een contractnetwerk. Niet alleen het bedrijf dat moet worden gevolgd voor het winnen van het bod, maar ook het bedrijf dat het bod won wiens apparatuur werd gekocht, waar de softwarelicentie vandaan kwam, die follow-up onderhoud, en welke buitenlandse technologie is vereist om compatibel met hardware.

Surveillance mode is niet beperkt tot Xinjiang

De laatste studies hebben controletechnologieën in dezelfde structuur geplaatst als Xinjiang, Tibet, Binnen-Mongolië en Hongkong. Dit wil niet zeggen dat de vier regio's dezelfde surveillancesystemen hebben, maar dat Peking de logica van digitaal bestuur, identificatie, netwerkcontrole herhaalt. en risicobeheer in verschillende politieke omgevingen.

Xinjiang is een van de meest extreme laboratoria van het systeem. De langdurige en grootschalige bewaking van Oeigoeren en andere Turkische moslims is in harmonie met detentie, religieuze beperkingen, reiscontrole en gezinsbeleid. Technologie is hier geen neutraal stedelijk beheersinstrument, maar veeleer een infrastructuur voor de staat om onderscheid te maken, te screenen en in te grijpen in het dagelijks leven van specifieke gemeenschappen.

Wanneer vergelijkbare aanbestedingsmodellen en technische normen zich verspreiden naar andere regio's, is de vraag niet langer alleen de mensenrechten van Xinjiang, maar eerder hoe het bestuur van Chinese partijen wordt beheerd. transformeert digitale infrastructuur in een infrastructuur van politieke controle.

De sancties moeten echt worden gevolgd tot de laatste kilometer

De Verenigde Staten en andere democratieën hebben de afgelopen jaren veel Chinese ondernemingen betrokken bij Xinjiang-toezicht op sancties of exportbeperkingen opgenomen. C4ADS-contracten worden echter in herinnering gebracht dat sancties gemakkelijk kunnen worden verdund door complexe toeleveringsketens als zij alleen op het niveau van de bedrijfsnamen blijven.

Voor een doeltreffendere aanpak zijn drie richtingen tegelijk nodig: de feitelijke branding van apparatuur in overheidsaanbestedingen; a) de rechtvaardigheid en handelsbetrekkingen tussen de geïntegreerde intermediaire handelaren en de gesanctioneerde ondernemingen; en of buitenlandse chips, servercomponenten en software nog steeds via derde landen of niet-beperkte dochterondernemingen het systeem binnenkomen.

Het Xinjiang surveillance systeem kan op lange termijn uitbreiden, niet alleen omdat Peking bereid is om enorme hoeveelheden overheidsgeld te investeren, maar ook omdat de wereldwijde technologie de bevoorradingsketen is voldoende complex om de verantwoordelijkheid te kunnen delegeren aan tientallen ondernemingen en meerlagige contracten.

De structuur werd opgebouwd door 135 biometrische contracten en 54 bio-referentie records. Elk contract lijkt één enkele overheidsaanbesteding te zijn, maar door het aan te sluiten, kan worden gezien hoe een reeks nationale monitoringwerkzaamheden voortdurend kan worden bijgewerkt op een commercieel netwerk. Om de machine te blokkeren, moeten internationale sancties het netwerk als onderzoekers volgen, en niet slechts een paar bedrijfsnamen uit de lijst worden geschrapt.