Xi Jinping duwde "grotere BRICS" in New Delhi: hoe sneller de expansie, hoe meer de strategische angst voor het einde van het proces van de CCP wordt blootgesteld

Op de BRICS-top in New Delhi sprak Xi Jinping niet alleen over het abstracte "globale zuiden".Hij legde drie concrete platforms op de tafel voor kunstmatige intelligentie, economische speciale zones en dienstenhandel, en probeerde de BRICS na de uitbreiding van de politieke verklaring te veranderen in een netwerk dat de invloed van de Chinese technologie, industrie en handel kan dragen.

* Drie kaarten tegelijkertijd: AI, Special Zone, Service Trade

Dat meldt Reuters op 13 september.Tijdens de 18e BRICS-bijeenkomst in New Delhi heeft Xi Jinping drie initiatieven voorgesteld: het opzetten van een open-source BRICS-samenwerkingscentrum, het opzetten van een BRICS-partnerschap en het opzetten van een BRICS-forum voor de handel in diensten in Beijing.

Deze drie handgrepen zijn geen geïsoleerde arrangementen.Open-source AI-samenwerking kan de Chinese technologische ecologie uitbreiden naar meer leden; Economic Zone Partnerships kunnen parken, investeringen en toeleveringsketens verbinden; en het Service Trade Forum biedt nieuwe institutionele interfaces voor digitale diensten, financiën, logistiek en professionele diensten.

Hoe groter de BRICS is, hoe veiliger Beijing is, hoe sneller het platform wordt uitgebreid, hoe sneller de dringende noodzaak van het regime van Xi Jinping om externe steunpunten te zoeken.

*Wij verwelkomen met een handschoenen hand, maar het boek is niet uitgeschakeld.

Na de bijeenkomst,Interactie met Indiase premier ModiMaar het schudden van de hand heeft de lang bestaande structurele tegenstellingen tussen China en India niet geëlimineerd.De twee landen werken samen in het kader van de BRICS, maar zijn ook op de hoogte van grensbeveiliging, handelsonevenwichtigheden, industriële concurrentie en regionale invloed.

De bereidheid van India om de BRICS te leiden na de uitbreiding betekent niet dat het een geopolitieke tool wordt die door Beijing wordt gedomineerd. Voor New Delhi ligt de waarde van de BRICS juist in het behoud van strategische autonomie: samenwerking met China en Rusland, maar ook de verdere ontwikkeling van relaties met de Verenigde Staten, Japan en Europa.

Dit betekent dat Xi Jinping, die de BRICS-strategie in China wil integreren, eerst de realiteit moet aanpakken: lidstaten die deelnemen aan de BRICS, zijn niet gelijk aan het accepteren van politiek leiderschap door de Communistische Partij van China. Hoe groter de groep, hoe complexer de interesses, de instellingen en de diplomatieke richting, hoe moeilijker het is voor Beijing om het te transformeren in een hoogst verenigd anti-Westerse kamp.

China’s enorme exportmachine is een bron van druk.

De onderliggende voorwaarde voor de BRICS economische samenwerking is dat China nog steeds een groot productie- en exportsysteem heeft. containers, vrachtschepen en grootschalige exportgoederen in de haven vormen de meest intuïtieve materiële basis van de buitenlandse economische invloed van Beijing.

Maar dezelfde exportmachine maakt ook nieuwe wrijvingen.Toen de binnenlandse consumptie onvoldoende was, vastgoed op lange termijn werd aangepast, de lokale begroting onder druk stond en de industriële productiecapaciteit bleef groeien, vertrouwden Chinese bedrijven meer op producten voor de vertering van buitenlandse markten.Europa, de Verenigde Staten en steeds meer opkomende economieën begonnen zich zorgen te maken dat China's overcapaciteit hun eigen industrieën zou beïnvloeden.

Daarom bevat Beijing vandaag niet alleen "samenwerkingsmogelijkheden" aan BRICS-leden, maar ook een steeds realistischer vraag: * Wie zal de productiecapaciteit van het Chinese productiesysteem blijven absorberen die moet worden vrijgegeven? * Wanneer de Europese en Amerikaanse markten de barrières verhogen, wordt het wereldwijde zuiden natuurlijk een markt, een toeleveringsketen en een politieke ruimte waar Xi Jinping meer naar streeft.

De dringende noodzaak van expansie van Xi Jinping naar het buitenland is een afbeelding van de angst van de binnenlandse heerschappij

Als we de BRICS-offensief van Xi Jinping begrijpen, moeten we niet alleen kijken naar de verklaring van de top, maar ook naar de historische positie van het regime van de Communistische Partij van China: een echt zelfvertrouwen, een sterke interne groei en een aantrekkelijk systeem, is het niet nodig om elk internationaal samenwerkingsplatform voortdurend te verpakken als een alternatief voor de bestaande internationale orde.

Xi wordt geconfronteerd met meerdere drukken en accumulatie: het binnenlandse groeimodel is moeilijk om de hoge expansie van het verleden te herstellen, vastgoed- en lokale schuldenproblemen blijven de economie dragen; de Verenigde Staten versterken de beperkingen rond chips, kunstmatige intelligentie, cruciale technologieën en toeleveringsketens; Europa is steeds waakzamer over Chinese handelsonevenwichtigheden en industriële subsidies; Chinese bedrijven moeten nieuwe exportmarkten en investeringsstoppen zoeken.

In deze context betekent de "grotere BRICS" voor Xi niet alleen diplomatieke prestaties, maar een externe bufferband voor de veiligheid van het regime: de markt moet naar buiten zoeken, middelen moeten naar buiten zoeken, technologische partners moeten naar buiten zoeken, diplomatieke steun moet ook naar buiten zoeken.

De zogenaamde 'globale zuidelijke leiderschap' wordt geconfronteerd met de eigen berekening van de lidstaten

Beijing beschrijft graag de uitbreiding van de BRICS als een bewijs van een verandering in het internationale krachtpatroon, maar het BRICS-interieur is nooit een ijzeren plaat. India streeft naar strategische autonomie, Brazilië heeft zijn eigen regionale en industriële belangen, de leden van het Midden-Oosten zijn bezorgd over energie en veiligheid, en andere nieuwe leden zullen hun buitenlands beleid niet automatisch aan Beijing overdragen.

China kan markten, leningen, infrastructuur, productiecapaciteit en technologische platforms bieden, maar kan de zorgen van de lidstaten over soevereiniteit, schulden, industriële concurrentie en afhankelijkheid van China niet wegnemen.

Dit is precies de paradox in de strategie van Xi: hoe meer hij wil laten zien dat de BRICS-regeling van het Westen in verval is, hoe meer landen met verschillende systemen, verschillende belangen en zelfs concurrerende landen nodig hebben om samen te werken voor Beijing; en hoe meer deze landen hun autonomie benadrukken, hoe moeilijker het is voor Beijing om het platform echt te beheersen.

“Wanneer het laatste oordeel nadert, is de grootste schaamte dat het internationale toneel ook de interne crisis niet kan oplossen.”

De Chinese overtuiging is dat de diepste moeilijkheden van het regime van Xi vandaag niet in New Delhi, Washington of Brussel zijn, maar in China. externe platforms kunnen de druk vertragen, productiecapaciteit verplaatsen, partners zoeken, maar kunnen geen echte economische hervormingen vervangen, en zelfs niet de politieke stijfheid en institutionele mislukkingen die een hoge mate van persoonlijke concentratie veroorzaakt.

Het zogenaamde ‘laatste proces’ van de Communistische Partij van China is geen mysterieuze gebeurtenis die een specifieke datum kan voorspellen, maar een politieke, economische, sociale en internationale verantwoordelijkheid die het regime op lange termijn heeft opgebouwd en uiteindelijk moet worden geconfronteerd met het historische proces van liquidatie. Hoe meer de macht wordt geconcentreerd op individuen, hoe meer de nationale lijn wordt gekoppeld aan het persoonlijke politieke lot, hoe moeilijker de verantwoordelijkheid wordt overgedragen aan lokale functionarissen, bedrijven of buitenlandse krachten wanneer mislukkingen en kosten zich voortdurend ophopen.

De top in New Delhi toont dus een ironisch beeld: Xi stond centraal in het groeiende BRIC-scenario en kondigde nieuwe AI-centra, nieuwe special zones netwerken en nieuwe handelsforums aan; maar deze voortdurende aanrakingspunten tonen ook precies aan dat Beijing op zoek is naar nieuwe markten, nieuwe bondgenoten en nieuwe veiligheidsmiddelen.

Wanneer een regime echt gevaar loopt, is het vaak niet dat het stopt met expansie, maar dat het steeds meer moet expansie om te bewijzen dat het nog steeds sterk is. Xi Jinping vandaag op de BRICS-scène, kan de realiteit van de opeenhopende interne druk van de CCP niet verbergen.