Een huwelijksaanvraag van 450 dagen buiten de Rode Muur, zelfs een "niet akkoord" kan niet worden verkregen: de zaak Zhou Zhijong laat zien hoe de gevangenissen van de CCP de tegenstanders met stilte straffen

Hoe lang kan een huwelijksaanvraag worden uitgesteld?Het antwoord van Li Yongzhi en Zhang Yong, die in de gevangenis van Shandong Ruan gevangen worden gehouden, is al 450 dagen. Nog absurder, na een ronde en een ronde tussen de gevangenissen, de Shandong provinciale gevangenisbeheersing, de overheid van Shandong provincie en de burgerlijke zaken, hebben ze nog steeds geen goedkeuring of formele afwijzing, maar een toestand van moeilijkere toegang tot de juridische procedure: er is geen resultaat, er is geen duidelijke verantwoordelijkheid van de autoriteit, zelfs een schriftelijke "niet-behandelen" van de klacht kan worden genomen.

Op 6 september heeft Li opnieuw een brief ingediend naar de gevangenis van Ruan om een schriftelijke afwijzing van de huwelijksaanvraag in te dienen, en om de namen, functies, alarmnummers en de bewaring van de wetshandhaving op het terrein van het personeel dat hij eerder had ontvangen, openbaar te maken.

Het meest bekwame middel van de Chinese regering is soms niet om 'nee' te zeggen, maar om nooit het antwoord te zeggen.

Naar aanleiding van een openbaar verzoek van Li Liu Xiaobo heeft Liu Xiaobo op 27 juni 2025 een huwelijksverzoek ingediend bij de gevangenis van Ruan. Liu Xiaobo heeft vervolgens ook een verzoek ingediend bij de gevangenis en een vrijwillige huwelijksverklaring ingediend.

In maart zei de gevangenis van Ruan dat de aanvraag is ingediend en dat ze niet kunnen leiden; in mei liet de provinciale gevangenisadministratie van Shandong haar opnieuw zoeken naar de gevangenis- en civiele afdeling; in juli verwierp de provinciale regering van Shandong de administratieve herziening; in augustus zei de civiele afdeling dat de huwelijksregistratie de aanwezigheid van beide partijen vereiste, om haar zelf te coördineren met de gevangenis; na haar terugkeer naar de gevangenis van Ruan, werd ze opnieuw geïnformeerd dat Luan nooit voldoet aan de voorwaarden voor de vrijlating van de familieleden.

* De goedkeuring laat de administratieve beslissing achter; de afwijzing laat ook het voorwerp van beroep en rechtszaak achter. * Alleen onbepaalde vertraging laat de rechten van een persoon zonder formele beslissing ophouden. *

Het huwelijk is geen geschenk van de gevangenis, maar een burgerlijk recht dat niet wordt ontnomen door een veroordeling.

In zijn eerdere administratieve beoordelingsmateriaal heeft Li Huangchu opgemerkt dat de gevangeniswet bepaalt dat de rechten van criminelen die niet door de wet zijn ontnomen of beperkt, niet worden geschonden.

De vraag is dus heel specifiek: kan een gevangene niet zelf naar het huwelijksregister gaan, terwijl de huwelijksregistering zijn aanwezigheid vereist, dan moet de gevangenis de nodige bijstand bieden?

Wat nog ironischer is, blijkt uit het openbaar materiaal van het Shandong gevangenis systeem dat de andere gevangenissen van Shandong en zelfs de gevangenis van Runan zelf hebben gepropageerd om gevangenen te helpen bij het registreren van huwelijken.

Wanneer gewone gevangenen kunnen handelen, worden politieke gevangenen uitgesteld in het labyrint van procedures, waardoor het zogenaamde beheer volgens de wet een selectief recht wordt.

Van de gevangenis tot de administratie van de gevangenis en de burgerlijke zaken: elke instantie is aanwezig, maar geen enkele instantie is verantwoordelijk.

Het is niet één afwijzing, maar hoe de verantwoordelijkheid geleidelijk wordt verdund.

De openbare informatie van Lee leert over een administratieve keten:

• de gevangenis van Ruan heeft aangegeven aan een hoger niveau te hebben gerapporteerd;
• de provinciale gevangenisbeheersing van Shandong heeft aangegeven dat het niet onder haar activiteiten valt;
• de provinciale overheid van Shandong heeft het geschil opgenomen in het kader van de tenuitvoerlegging van straffen en heeft het commentaar afgewezen;
• de civiele afdeling heeft benadrukt dat de registratie persoonlijk aanwezig moet zijn;
• de uiteindelijke aanvrager wordt opnieuw naar de gevangenis gestuurd.

In een dergelijke structuur kan elk orgaan zeggen dat hij slechts verantwoordelijk is voor een klein deel ervan, terwijl de rechthebbenden de gehele staatsmachine tegenkomen.

De 450-daagse tijdlijn: hoe een privé-recht wordt afgebroken in talloze ‘weer wachten’

Van juni 2025 tot september 2026 is de gevangenis opnieuw gevraagd om ten minste een schriftelijke afwijzing te geven, en de tijd zelf is een van de belangrijkste bewijzen voor het incident geworden. De aanvrager is niet zonder procedures, maar voortdurend met procedures: vragen, post, openbaarmaking van de aanvraag, administratieve herziening, aanvraag toezicht, verzoek om een ontmoeting, en terug naar de gevangenis waar hij oorspronkelijk verantwoordelijk was voor de uitvoering.

Deze tijdlijn kan worden samengevat in:

1. 27 juni 2025: Li Zhi Yong heeft een huwelijksaanvraag ingediend bij de gevangenis van Ruan;
2. vervolgens: Li Li heeft een huwelijksaanvraag ingediend en een vrijwillige huwelijksverklaring ingediend;
3. maart 2026: de gevangenis zegt dat de aanvraag aan een hoger niveau is gerapporteerd;
4. mei: de Raad van de gevangenis van de provincie Shandong vraagt om de communicatie met de gevangenis en de civiele sector voort te zetten;
5. juli: de regering van de provincie Shandong verwerpt de administratieve herziening;
6. augustus: de Raad van civiele zaken benadrukt dat beide partijen aanwezig zijn en het probleem opnieuw naar de gevangenis wordt gestuurd

Dit is niet "geen procedure", het is precies dat de procedure te veel gaat, maar er is altijd geen enkele instantie die verantwoordelijk is voor de resultaten.

De straf voor de tegenstander kan worden uitgebreid tot buiten het vonnis

Zhou Jing werd veroordeeld tot 14 jaar gevangenisstraf voor "misdaden om de staatsregering te ondermijnen". Zijn vrijheidsberoving is door een rechterlijke beslissing duidelijk gemaakt. Maar de controle die een authentiek gevangenisstelsel kan uitoefenen, is nooit beperkt tot de cel en de gevangenisstraf.

Communicatie, bijeenkomsten, gezondheidszorg, gezinsbetrekkingen en het huwelijk kunnen een hefboom vormen voor bestuurders. Voor politieke gevangenen kunnen deze rechten op duidelijke regels bijzonder gemakkelijk worden omgezet in extra straffen.

Li Liu Zhou had eerder een speciale bijeenkomst aangevraagd met Zhou Jing, die ook lange tijd geen antwoord kreeg. ze vroeg vervolgens aan de openbare aanklager om toezicht en vroeg of de gevangenis de betrokken aanvragen had geregistreerd, geaccepteerd en goedgekeurd.

Dit maakt een huwelijksaanvraag niet langer een privéverhaal van twee personen, maar een venster om de gevangenismacht van de CCP te observeren: Een instantie hoeft niet eens openlijk te verklaren dat ze je rechten ontneemt, ze hoeft je alleen maar de procedures te laten voltooien die nodig zijn om je rechten te realiseren.

Na 450 dagen vragen ze nu alleen maar de nationale machine om een duidelijk antwoord.

De nieuwe brief, die Lee in september heeft ingediend, is tot de meest elementaire mate gedaald: als het niet wordt goedgekeurd, moet het formeel worden afgewezen en een schriftelijk document achtergelaten dat de volgende stap in de juridische procedure kan zetten.

Een regering die beweert het land volgens de wet te regeren, die burgers 450 dagen laat vliegen om een "ongestemd" papier te krijgen, is op zichzelf de scherpste ironie van de zogenaamde rechtsstaat.

Wat het Chinese gevangenisstelsel echt nodig heeft om te antwoorden, is niet dat Zhou Jing “onwaardig is om te trouwen”, maar: “Waarom kan een burgerlijk recht dat niet door de rechtbank is ontnomen, door het zwijgen van de overheid voor onbepaalde tijd worden bevroren?”

Wanneer de wet het recht schrijft, blijft het nog steeds bestaan, en de macht maakt elke weg die het recht tot stand brengt onmogelijk, en de rechten op papier blijven alleen maar versierd. De 450 dagen van Zhi Yong en Lee, zijn precies de meest typische manier waarop deze autoritaire rechtsstaat werkt geregistreerd – de wet heeft je rechten niet openlijk weggenomen, maar de persoon die het proces beheert kan het nooit kunnen vervullen.