Arbitrale beslissing van een papieren decennium nog steeds niet in staat om de confrontatie op zee te stoppen: het geschil in de Zuid-Chinese Zee van de wet naar normalisering wordt gedwongen

De Filippijnse minister van Defensie Gilberto Teodoro heeft onlangs tijdens de Veiligheidsdialoog in Seoul opnieuw openlijk bekritiseerd dat China de uitkomsten van het arbitrage in Den Haag weigerde te accepteren, en zei dat de Chinese vertegenwoordigers de Filippijnse partij de woorden "niet-erkenning, niet-aanvaarding" hebben doorgegeven.

De wet wint, maar de zee verandert niet

In 2016 verwierp de scheidsrechter de wettelijke basis van China voor een breed scala aan historische rechten en oordeelde over de juridische status van verschillende zeegebieden. De Filippijnen kregen daarom een belangrijke wettelijke code, maar de beslissing zelf had geen oorlogsschepen, geen maritieme politie en geen uitvoerende instanties. Beijing weigerde deel te nemen en ontkende voortdurend de effectiviteit ervan en bleef feitelijke controle en druk handhaven door middel van normale cruise, maritieme politie en maritieme kracht.

De meest realistische paradox in het Zuid-Koreaanse geschil is dat de Filippijnen een voordeel hebben in juridische teksten, terwijl China een voordeel heeft in het aantal schepen, de omvang van de maritieme politie en de voortdurende inzetbaarheid.

In de afgelopen jaren hebben Chinese schepen, van Jinan Reef tot het eiland Huangshan, vele malen waterkrachten, botsingen, blokkeringen en gevaarlijke benaderingen ondervonden. Elke gebeurtenis bereikt niet de drempel van de traditionele oorlog, maar verandert voortdurend de grenzen van het gedrag op zee. Beijing is niet echt goed in een eenmalige verovering, maar door voortdurende, lage intensiteit en ontkenbare acties, waardoor de tegenstanders zich geleidelijk aan aanpassen aan een nieuwe "normale toestand".

“De politie is de voorloper van het leger”

De Chinese marinepolitie behoort aan de wetshandhavingsmacht, maar met de omvang, het tonnage en de manier waarop ze actief is, heeft ze een duidelijke strategische rol in de controversiële wateren. In vergelijking met het rechtstreeks sturen van de marine, kan de marinepolitie de confrontatie op het niveau van "wetshandhavingsdiscussie" handhaven, waardoor de kans op een militaire reactie wordt verminderd; zodra de Filipijnen zich terugdraaien, kan China deze terugdraaiing omzetten in nieuwe gedragspraktijken.

Dit model van de grijze zone bevat ten minste vier hulpmiddelen:

• Legalisatie van de maritieme politie: de soevereine geschillen verpakken als dagelijkse wetshandhaving, zodat militaire expansie wordt gepresenteerd als administratieve actie;
• Militarisatie op zee: aanwezigheid en blokkering van grote aantallen civiele schepen en vissersvaartuigen, waardoor het moeilijker wordt om te identificeren en te reageren;
• Juridische vertaling: voortdurende versterking van de eigen beweringen door middel van binnenlandse wetten, kaarten en administratieve verdeling;
• Tactisering van vermoeidheid: de hoge frequentie en de lange termijn inzet van de maritieme politie, financiële en politieke wil van de Filippijnen.

De Filipijnen zetten het internationaal recht om in een coalitiecode.

Manilla is niet alleen afhankelijk van arbitrage. Filipijnen hebben de afgelopen jaren de veiligheidssamenwerking met de Verenigde Staten, Japan, Australië en andere landen aanzienlijk versterkt om de toegang tot bases, gezamenlijke oefeningen en scheepvaart te vergroten. Voor de Filipijnen kan het internationaal recht niet op zichzelf worden uitgeoefend en moeten de kosten van voortdurende druk op China door middel van allianties en internationale publieke opinie worden verhoogd.

Dat is ook de reden waarom Peking gevoelig is voor de Filippijnen om het Zuid-Koreaanse geschil op multilaterale terreinen te verplaatsen. Als het geschil van een bilaterale kwestie van China naar een internationale kwestie verandert met de vraag of de regels effectief zijn, wordt het voordeel van China in het aantal schepen gedeeltelijk gecompenseerd door het netwerk van Amerikaanse bondgenoten.

“Het echte gevaar is dat er geen oorlog is, maar dat het blijft escaleren.”

Hoewel de Filipijnen momenteel niet openlijk op zoek zijn naar een volledig militair conflict, is de confrontatie in de grijze zone waarschijnlijk gevaarlijker omdat beide partijen denken dat "de andere partij geen oorlog zal voeren". Waterkanonnen kunnen worden vergroot tot schokken, schokken kunnen leiden tot slachtoffers en slachtoffers kunnen leiden tot politieke discussies over het verdrag over de gemeenschappelijke verdediging van de Filipijnen. De crisis is waarschijnlijk niet begonnen door een proactieve verklaring van de oorlog, maar door een plotselinge overschrijding van de drempel door een ondergewaardeerde zee.

Het strategische probleem van China is dat als de druk te sterk blijft, de Filippijnen dieper naar de Verenigde Staten zal duwen; als de overgave volledig is, zal het de soevereine geschiedenis van Beijing op lange termijn verzwakken.

Het decennium van het conflict in de Zuid-Koreaanse Zee heeft bewezen dat een enkel papierrechtelijke beslissing niet voldoende is om een groot land te beperken om een beslissing te weigeren en de toestand op de lange termijn te veranderen, wat echt de situatie bepaalt, is of wetten, allianties, militaire aanwezigheid en binnenlandse politiek een sterke gemeenschappelijke binding kunnen vormen.

Beijing wil de tijd tot een wapen veranderen: zolang elke poging niet genoeg is om oorlog te veroorzaken, kan de "discussie" in een decennium een "factsituatie" worden.