Wanneer de basisschool begint te worden een ouderdom: China's minoriteit is niet een verzameling bevolkingsgegevens, maar een grote terugtrekking van openbare faciliteiten op de grens

De omkering van de Chinese bevolkingsstructuur is op een meer intuïtieve manier dan de geboortecurve in de provincie en het platteland: vroeger waren de basisscholen gevuld met tafels, blackboards en kinderlezen, en begonnen te sluiten en te verlaten vanwege het verdwijnen van de geboortegrond, waarvan sommige werden omgebouwd tot ouderdomshuizen, eetkamers en dagverblijven.

Het aantal gemeenschappelijke basisscholen in het land is in 2025 gedaald tot 12.83 miljoen, ongeveer 8.000 minder dan in 2024, en ongeveer 2.97 miljoen minder dan in 2020 in vijf jaar. De basisschoolstudenten zijn gedaald van 10.584.37 miljoen in 2024 tot 10.178.29 miljoen in 2025 en 406.08 miljoen minder per jaar.

Dit betekent dat de minoriteit van China is veranderd van een "bevolkingskwestie van de toekomst" naar een aanhoudende herstructurering van openbare faciliteiten. waar scholen worden gesloten, jonge gezinnen worden verminderd, de bevolking van kinderen krimpt en grassroots hulpbronnen worden teruggetrokken.

"Vijfduizend scholen in de eerste helft van het jaar, niet alleen de school.

De daling van het aantal basisscholen heeft meerdere factoren, zoals verstedelijking, plattelandsbevolkingsmigratie en aanpassing van de schoolopstelling, maar wanneer de daling van de geboortepopulatie op de lange termijn wordt overlapt met de daling van de schoolleeftijd, is het niet langer zo eenvoudig om studenten uit een paar dorpen te concentreren op centrale scholen.

School betekent niet alleen educatieve diensten voor een dorp of gemeenschap; het bepaalt de afstand die ouders dagelijks overbrengen en beïnvloedt de wil van jonge gezinnen om te blijven wonen, maar ondersteunt ook schoolbussen, diners, gereedschappen, huisvesting en het kleine bedrijfsnetwerk dat zich rond kinderen vormt.

Na de sluiting van een school verdwijnt eerst het klaslokaal en dan waarschijnlijk de jonge gezinnen. Hierdoor ontstaat een cyclus tussen de terugtrekking van de openbare dienstverlening en het verlies van bevolking: hoe minder kinderen, hoe minder scholen; hoe verder de school, hoe minder jonge gezinnen bereid zijn om te blijven.

Van tafel tot bed voor senioren, een gebouw dat de kruising van twee generaties van de bevolking registreert

In sommige gebieden worden vrije scholen omgebouwd tot pensioenfaciliteiten. Er is eerder sprake geweest van de praktijk van het gebruik van vakantieplaatsen voor het opbouwen van pensioendiensten in een klein dorp. Een soortgelijke transformatie vanuit het perspectief van het gebruik van activa is niet moeilijk te begrijpen: schoolgebouwen hebben tuinen, hebben openbare ruimtes en zijn meestal ook in dorpen gelegen, waardoor de transformatie lager kan zijn dan de reconstructie van de grond.

Maar deze wijziging van het gebruik heeft een sterke demografische betekenis: dezelfde publieke grond, die vroeger steeds meer kinderen moest dienen en nu steeds meer ouderen moet dienen.

Dit is niet een verandering die kan worden samengevat door de uitdrukking 'het doen wat het kan', maar de omkering van de leeftijdsstructuur van de bevolking op de basis van financiële, onderwijs- en pensioenbronnen.

De echte vraag is of China bereid is om te antwoorden: hoe zullen de publieke middelen van een samenleving opnieuw worden toegewezen wanneer deze verandering steeds meer wordt toegepast: kinderen die niet meer worden geboren, jongeren die voortdurend vertrekken en steeds meer ouderen die in hun land blijven?

De kosten van de minimalisatie worden doorgestuurd van het onderwijssysteem naar de lokale financiën

Het verminderen van de kosten van het onderwijs leidt niet tot een gelijk percentage van de kosten van het onderwijs. Gebergte, afgelegen plattelandsgebieden en laagbevolkte gebieden hebben nog steeds basisonderwijs nodig, en het onderhoud van de scholen, de voorbereiding van docenten, het vervoer en de accommodatie vereisen financiering. Als de scholen eenvoudig worden gecomprimeerd op basis van het aantal studenten, kunnen de kosten uiteindelijk worden omgezet in langere schoolafstanden voor kinderen en hogere tijdsuitgaven voor gezinnen.

Tegelijkertijd vraagt de vergrijzing van de lokale bevolking om meer publieke investeringen aan de andere kant:

• pensioeninstellingen en gemeenschapsverzorgingsfaciliteiten;
• voedselvoorziening, medische en revalidatiediensten voor ouderen;
• langdurige zorg voor invalide, semi-invalide ouderen;
• Veiligheid voor ouderen in het platteland die alleen wonen;
• zorgverleners op basisniveau en pensioenpersoneel.

Sommige landen worden geconfronteerd met een dubbele financiële druk: Om de onderwijssystemen aan te pakken die achterblijven door de snelle vermindering van de bevolking van kinderen, en om nieuwe diensten te creëren voor de snel groeiende oudere bevolking.

‘School withdrawal’ kan geen minimumkostenbevolkingsbeleid zijn.

Als het beleid echter alleen berekent hoeveel studenten er nog in een schoolgebouw zijn en niet berekent hoeveel kinderen elke dag meer reistijd hebben, of gezinnen gedwongen zijn om te verhuizen, of het platteland vorig jaar nog minder bevolking heeft verloren, dan kan de zogenaamde efficiëntie alleen maar overdragen aan de overheidskosten van het gezin.

Bijzonder waakzaam is dat in gebieden met fiscale druk een bevolkingsvermindering eenvoudig kan worden begrepen als "de publieke dienstverlening moet ook synchroniseren". deze logica zal uiteindelijk een vorm van zelfversterking vormen: hoe minder bevolking, hoe minder diensten; hoe minder diensten, hoe sneller bevolkingsverlies.

De werkelijke bevolkingscrisis is niet een negatief groeicijfer in statistieken, maar een plaats waar jongere gezinnen geleidelijk de redenen verliezen om achter te blijven.

* De volgende stap is om de lokale bevolking te laten meedoen aan de beslissing.

Vrije scholen behoren tot de publieke activa die op lange termijn worden geaccumuleerd en die kunnen worden omgebouwd tot ouderschapshuizen, culturele activiteitencentra, verzorgingsfaciliteiten, gemeenschapszorgpunten of andere openbare ruimten, maar de keuze van het gebruik mag niet alleen worden bepaald door de efficiëntie van het beheer van de activa.

Er moeten tenminste openlijk antwoorden op een aantal vragen: wie de eigendom van schoolhuizen heeft, waar de herstructureringsmiddelen vandaan komen, of de oorspronkelijke onderwijsdoeleinden de vraag echt niet herstellen, de pensioenprogramma's worden beheerd door overheden of commerciële instellingen, of de lokale bevolking op gelijke voet kan worden gebruikt, en op wie de inkomsten uit de exploitatie van activa uiteindelijk terechtkomen.

Als land en gebouwen snel in commerciële ontwikkeling worden gebracht na het verlaten van de openbare scholen en de lokale ouderen, kinderen en bewoners geen nieuwe openbare diensten krijgen, kan de zogenaamde "vrije activa" zich ontwikkelen tot een andere ronde van openbare middelen.

China is al lang bezorgd over het feit dat "scholen onvoldoende zijn gebouwd", en nu meer en meer plaatsen beginnen te discussiëren over "wat te doen met lege scholen". De verschuiving is zo snel gegaan van het hardnekkig verhogen van de graden naar het vinden van nieuwe toepassingen voor onvoldoende scholen, dat de daling van de bevolking veel verder gaat dan de persoonlijke keuze van gezinnen om te bevallen, en een structurele vraag wordt geconfronteerd met onderwijs, ouderdomspensioenen, financiën, stedelijke en plattelandsontwikkeling en zelfs lokale ontwikkelingsmodellen.

Terwijl er steeds minder kinderen op de campus en steeds meer bedden in het pensioen zijn, heeft China echt behoefte aan een herplanning, niet alleen van een onbewoond gebouw, maar van een snel ouder wordende en afnemende samenleving.