Twee jaar gevangenisstraf: de machtsketen en het mechanisme achter het verlies van 'Jiangnan'

De voormalige directeur van het Nanjing Museum, Xu Hueping, werd veroordeeld tot een gevangenisstraf van drie jaar en een boete van tweehonderdduizend duizend euro. Als je dit alleen zou begrijpen als een individuele boete, zou je het belangrijkste deel van het incident missen: hoe een erfgoed dat door een privé-familie werd gedoneerd aan het staatsmuseumsysteem, werd geïdentificeerd, gedistribueerd, verkocht en privé-omgekeerd, en uiteindelijk na vele jaren opnieuw verscheen als een hoge veiling. Wat echt nodig is om te volgen, is niet alleen wat Xu Hue Pinh individueel ontving, maar ook waarom deze logistieke overdrachtsketen in meerdere instellingen tegelijkertijd kon verdwijnen.

Verantwoordelijkheid 1: hoe de bevoegdheden van de directeur de normale procedures overschrijden.

Eerdere onderzoeksinformatie van Jiangsu toonde aan dat in de jaren negentig van de vorige eeuw Xu Hueping, de toenmalige executive vice president van het Nanjing Museum, de verificatie- en beoordelingsprocedure niet overeenkomstig de voorschriften had uitgevoerd, en dat "Jiangsu" en andere gesubsidieerde boeken werden gedistribueerd naar de verkoop van de hoofdwinkel van de erfgoedwinkel van de oorspronkelijke provincie Jiangsu.

Dit betekent dat het probleem niet alleen bij de uiteindelijke verkopers verschijnt, maar al eerder is ontstaan voordat het erfgoed het museum verlaat. Of een verzameling van erfgoed kan worden overgedragen, of kan worden verkocht, moet worden geëvalueerd, gecontroleerd en collectief worden beoordeeld; maar in dit geval is de persoonlijke handtekening van de verantwoordelijke voldoende om het lot van het erfgoed te veranderen. Het eerste verlies in het systeem is dat de functie van bestuurder tegelijkertijd professionele beoordelingsbevoegdheid, administratieve goedkeuring en toewijzing van middelen heeft, terwijl het balanceringsmechanisme niet effectief de beslissing over inbreuk blokkeert.

Tweede verantwoordelijkheid: waarom de bevoegde autoriteiten en de erfgoedwinkel geen verkeerde beslissingen hebben genomen.

In september werd bekendgemaakt dat de oorspronkelijke provinciale cultuurbestuur, provinciale erfgoedbureau, het Nanjing Museum en de oorspronkelijke provinciale erfgoedwinkel alle betrokken personen werden vervolgd, vanwege de leidinggevende verantwoordelijkheid, directe verantwoordelijkheid en het gebrek aan toezicht.

Een officiële enquête onthulde dat in 1997 een werknemer van de erfgoedmaatschappij het schilderij privé had veranderd in een prijs van 250.000 dollar, en vervolgens andere mensen had geregeld om het te kopen en te verkopen voor 2250 dollar. Een staatsculturele activa werden door mensen onder de prijs van 1 miljoen dollar gedrukt, en deze operatie zou niet gemakkelijk kunnen worden uitgevoerd als de interne herziening, financiële toezicht, de registratie van de inventaris en een superieure selectie echt effectief waren.

Het derde niveau van verantwoordelijkheid: wie is ook verantwoordelijk voor het bijhouden van de publieke culturele activa nadat ze de markt zijn binnengekomen.

In 2025 verscheen Jiang Zemin in Beijing, China, in de vooruitzichten van de veiling, met een geschatte waarde van 88 miljoen dollar. Na de ontdekking van het bedrijf, meldde de veilingmaatschappij de foto's terug te trekken. Het meest opmerkelijke hier is niet het dramatische cijfer van "2250 dollar naar 88 miljoen dollar", omdat de schatting niet gelijk is aan de verhandelingsprijs, noch kan het rechtstreeks bewijzen dat een persoon een enorme winst heeft behaald; het is echt belangrijk dat een gedoneerd artefact dat behoorde tot het staatsmuseum systeem, na jaren van privé-circulatie opnieuw in de grote veilingmarkt kon komen, en de oorspronkelijke instelling heeft lange tijd geen effectieve follow-up voltooid.

Dit proces onthult een andere categorie van risico's die al lang bestaan in het boekensysteem: de registratie van collecties en logistieke logistiek naar het beheer van de collecties, zodra de transparantie van de daaropvolgende markt kan pasief worden ontdekt wanneer het werk opnieuw verschijnt. dat wil zeggen, het probleem is niet alleen "sommige illegale verkoop van artefacten", maar ook "het vermogen van de staat om voortdurend te weten waar hun artefacten zijn".

* De uitspraak van de rechtbank is niet hetzelfde als de uitspraak van de rechtbank. *

Xi Jinping onthulde op 16 september dat Xi Jinping gebruik maakte van de faciliteiten van zijn functie als executive vice-dean van het Nanjing Museum en de directeur van het museum, om anderen te helpen bij het uitvoeren van projecten, het bevorderen van commerciële samenwerking en het ontvangen van goederen, dus werd veroordeeld tot schulden.

Dit onderscheid is van groot belang. Disciplinaire sancties, administratieve vervolging en strafrechtelijke veroordelingen behandelen afzonderlijk verschillende verantwoordelijkheden. De veroordeling van Xu Huaiping wegens onderbreking is niet automatisch gelijk aan het feit dat de rechtbank een volledige strafrechtelijke beslissing heeft genomen over de verliezende keten van literatuur en logistiek. Integendeel, de huidige openbare informatie wordt gepresenteerd als een "multi-layer parallelle vervolging" -situatie: individuele onderbreking in de strafprocedure, overtreding van erfgoedbeheer in de disciplinaire en administratieve vervolging van de partij, en of er nog andere strafrechtelijke verantwoordelijkheden zijn in de verliezende keten van literatuur en logistiek, en openbare gerechtelijke documenten geven nog geen volledig

“De kern van China’s verantwoordelijkheid voor archieven is om de verantwoordelijkheid van een persoon terug te zetten in een ketting.”

Deze keten omvat ten minste: onregelmatigheden ondertekening op het niveau van de directeur, de bevoegde afdeling audits en toezicht mislukking, ongebruikelijke operaties in de prijsstelling, verkoop en uitbesteding van de erfgoedwinkel, de markt is niet meer dan jaren na de circulatie herontdekt door de nakomelingen van de donoren, en de follow-up vervolging en de gerechtelijke openbaarmaking is nog steeds onvolledig.

Uit het perspectief van het openbaar bestuur is dit evenement niet het meest gericht op een enkel “corruptiegeschiedenis”, maar op de manier waarop professionele instanties publieke bezittingen in een zwakke interne controle omzetten in middelen die door een minderheid kunnen worden beheerd. Een museum verschilt van de algemene administratieve instanties en beschikt tegelijkertijd over professionele identificatierechten, bewaringsrechten en culturele autoriteiten. Zodra deze bevoegdheden in de handen van een klein aantal verantwoordelijken zijn geconcentreerd, terwijl externe controle en interne beoordeling slechts een vorm zijn, kan het publieke eigendom van artefacten geleidelijk worden weggegooid in een interne procedure.

Jiangsu heeft al een speciale governance van de beveiliging van het Tibetaanse cultureel erfgoed in de provincie van het staatsmuseum gestart, en het Nationaal Bureau voor culturele erfgoed heeft ook speciale acties uitgevoerd om de verzamelingen per stuk te controleren, de rekeningen te controleren en de risico's te controleren. Het effect van de herziening van de werkelijke inspectie is niet een geconcentreerde inspectie, maar of het systeem kan worden opgezet om de leidinggevende, de verantwoordelijke van de bevoegde afdeling of de bedrijfsorganisatie om het lot van het museum niet afzonderlijk te veranderen: de redenen voor de openbaarmaking, de toelatingsketen kan worden geretourneerd, de inventaris niet kan worden vervormd, de uitzonderlijke lage prijzen van de transacties

De drie jaar durende veroordeling van Xu Huangping heeft slechts een deel van de vraag beantwoord: "Waarvoor wordt hij strafrechtelijk aansprakelijk gesteld?" Het institutionele voorstel dat de gebeurtenissen in Jiangsu werkelijk hebben achtergelaten, is waarom een openbaar erfgoed de verdedigingslijnen kan doorkruisen die zo veelzijdig zouden moeten bestaan. Aansprakelijkheid is belangrijk voor specifieke personen, maar hetzelfde risico kan opnieuw optreden als de verantwoordelijkheidsketen uiteindelijk alleen op een paar personen stopt die al zijn behandeld, zonder te veel macht te concentreren in erfgoedbeheer, achterstand te controleren en tracking te beëindigen.