Vier jaar na het schrijven van het beleid in documenten, honderden stofmijnwerkers nog steeds vastzitten aan de deur van het personeelsbureau: waarom de reddingsmechanismen niet hen te pakken

Van 25 augustus tot en met 8 september gingen honderden mijnwerkers van pulmonale pulmonale pulmonale pulmonale pulmonale pulmonale pulmonale pulmonale pulmonale pulmonale pulmonale pulmonale pulmonale pulmonale pulmonale pulmonale pulmonale pulmonale pulmonale pulmonale pulmonale pulmonale pulmonale pulmonale pulmonale pulmonale pulmonale pulmonale pulmonale pulmonale pulmonale pulmonale pulmonale pulmonale pulmonale pulmonale pulmonale pulmonale pulmonale pulmonale pulmonale pulmonale pulmonale pulmonale pulmonale pulmonale pulmonale pulmonale pulmonale pulmonale pulmonale pulmonale pulmonale pulmonale pulmonale pulmonale pulmonale pulm.

De Commissie voor de gezondheidszorg van de provincie Zhejiang heeft in 2022 gezamenlijk het Programma voor de uitvoering van het Programma voor de uitvoering van het Programma voor de uitvoering van het Programma voor de uitvoering van het Programma voor de uitvoering van het Programma voor de uitvoering van het Programma voor de uitvoering van het Programma voor de uitvoering van het Programma voor de uitvoering van het Programma voor de uitvoering van het Programma voor de uitvoering van het Programma voor de uitvoering van het Programma voor de uitvoering van het Programma voor de uitvoering van het Programma voor de uitvoering van het Programma voor de uitvoering van het Programma voor de uitvoering van het Programma voor de uitvoering van het Programma voor de uitvoering van het Programma voor de uitvoering van het Programma.

Vier jaar later moeten honderden patiënten nog steeds naar de deur van het personeelsbureau staan om te verklaren dat het probleem van het besparen van stof en longen is veranderd van "niet-beleid" naar "waarom het beleid niet volledig is gelegd".

"Een papieroplossing kan geen stof oplossen dat al in de longen is terechtgekomen"

Veel van deze mijnwerkers hebben lange tijd gewerkt in de steenkoolwinning en werkten in stof- en siliconenomgevingen. Van 2005 tot 2021 worden de steenkoolmijnen in het Wick-Stream-gebied gesloten. De mijnen kunnen worden gesloten en beroepsziekten verdwijnen niet samen met de onderneming. Pneumonie heeft langdurige incubatieve en onomkeerbare kenmerken en sommige werknemers worden pas jaren na het verlaten van de mijnen gediagnosticeerd en de oorspronkelijke werknemer kan zijn geannuleerd, failliet zijn of hun betalingsvermogen verliezen.

Dit is de reden waarom de speciale reddingsmechanismen later werden opgezet: de traditionele arbeidsongevallenverzekering is gebaseerd op arbeidsverhouding, verzekering en beroepsziekte-identificatie, maar na de sluiting van de kolenmijn is de meest noodzakelijke garantie vaak die arbeidsverhouding is moeilijk te bewijzen, het bedrijf is verdwenen, de diagnose tijd en achterstand oude mijnwerkers.

Het beleidsontwerp heeft dus een duidelijke taak: de verantwoordelijkheid voor beroepsschade mag niet met de onderneming verdwijnen omdat de kolenmijnen gesloten zijn.

* Het gaat niet om ‘geen geld’: er is nog speciale reddingsfinanciering in 2025

De openbare documenten van het Bureau van de provinciale financiën van juni 2025 tonen aan dat volgens het desbetreffende programma voor speciale hulp bij de behandeling van pulmonaire ziekten en de aanvraag van de provinciale gezondheids- en gezondheidscommissie in het eerste kwartaal van het jaar de provinciale subsidie voor de revalidatie van patiënten met pulmonaire ziekten 361818,21 yuan aan de provinciale commissie is verleend, waarvoor "normalisatie van het beheer is vereist om speciale middelen te garanderen".

Het financieel document is belangrijk omdat het aangeeft dat het hulpmechanisme voor polio niet op papier is afgeschaft en dat er nog steeds speciale financiële middelen op het niveau van de provincie worden georganiseerd.

De vraag is dan nog concreet: *Waarom gaan honderden mijnwerkers overdag naar de overheid om de macht te verdedigen, omdat er beleid, geld en verantwoordelijke afdelingen zijn? *

Voor een patiënt die langdurige zuurstofinname, medicatie en herhaalde ziekenhuisopname nodig heeft, is het niet belangrijk of het beleid "in principe wordt gedekt", de echte beslissing over het overleven is of subsidies maandelijks in rekening worden gebracht, of de medische kosten voortdurend worden gedragen, of de levensmoeilijkheden echt worden gedekt.

“De meeste mensen in de politiek zijn de meest onzekerheidsgerichte groepen.

Er is geen enkele afdeling die zelfstandig een zaak kan doen. Diagnose van beroepsziekten heeft betrekking op gezondheidszorgsystemen, erkenning van arbeidsongevallen en behandeling heeft betrekking op menselijke systemen, medische kosten hebben betrekking op medische verzekeringen en medische instellingen, levensmoeilijkheden subsidies hebben betrekking op civiele zaken of gerelateerde achtergrondmechanismen, en de financiële sector is ook verantwoordelijk voor de financiering.

Het beleid is geschreven als "multi-departementale samenwerking", in de administratieve tekst betekent synergie; in de concrete uitvoering, maar ook gemakkelijk veranderen in de verantwoordelijkheid wordt afgesneden. Patiënten worden geconfronteerd vaak niet een compleet land, maar een reeks vensters: deze kwestie is gezond, die behandeling is de maatschappij, het geld moet wachten op financiën, medische afwikkeling en medische verzekering te zoeken.

Voor gezonde mensen is dit een lastige procedure; voor mensen met pulmonale pulmonaire ziekte die al ademhalingsproblemen en beperkte beweging hebben, kan het een drempel zijn die niet kan worden overschreden.

Volgens de openbare informatie van de overheid van de provincie, in februari 2026, het centrum voor sociale verzekeringen van de provincie, het centrum voor werkgelegenheid en talenten, de arbitrage van arbeidsrechtelijke geschillen en arbitrage van personeelszaken en andere instellingen zijn verplaatst naar de human resources service industrie park, de officiële reden voor het verhogen van de efficiëntie van de diensten van de sociale zekerheid van de overheid. op 28 augustus

• tijdens de bescherming van de rechten van de mijnwerkers
• een deel van de provincie van Chongqing werd ook gehouden. de vergadering benadrukte de "preventie, compensatie, rehabilitatie" drie-eenheid, en eiste het behoud van de legitieme rechten en belangen van de arbeiders.

In dezelfde county-stad, aan de ene kant in de vergaderzaal over de arbeidsongevallenverzekering "efficiëntie verhogen", aan de andere kant zijn honderden stof- en longmijners herhaaldelijk naar de humanitaire afdeling te vragen om de bestaande reddingsbeleid te voldoen. de afstand tussen de twee beelden, is de meest scherpe kloof in het beheer van beroepsziekten.

Van de sluiting van de kolenmijnen tot het einde van de beroepsziekte, de overheid heeft de uiteindelijke verantwoordelijkheid overgenomen

De meest voorkomende logica in het geval van longontsteking is om te vragen of de oorspronkelijke onderneming nog bestaat, of de arbeidsverhouding compleet is, of de verzekering van het jaar. Maar het speciale reddingssysteem zelf, dat later werd geïntroduceerd, is om deze historische erfenisproblemen aan te pakken. Aangezien de plaatselijke overheid de verantwoordelijkheid heeft overgenomen met een speciaal programma, kunnen mijnwerkers niet meer terugkeren naar het oorspronkelijke punt van "niet vinden van bedrijven, niet bewijzen van arbeidsverhouding, niet krijgen arbeidsongevallen behandeling".

In de typische gevallen die door het hoogste openbaar ministerie zijn gepubliceerd, is ook het probleem behandeld dat patiënten met kolenmijnen in Chongqing niet op tijd toegang hebben tot arbeidsongevallenverzekering. In de gevallen hebben de lokale overheden onder aanbeveling van het openbaar ministerie speciale reddingsmechanismen opgezet om medische hulp, subsidies voor levensmoeilijkheden en subsidies voor werkgelegenheidsproblemen op te nemen in de regelingen van het systeem. Openbaar materiaal zegt zelfs dat betrokken personeel "levenslang zal profiteren".

Als het beleid uiteindelijk nog steeds afhankelijk is van honderden patiënten die collectief naar de overheid komen om de uitvoering te bevorderen, dan is de zogenaamde "bottom" in feite nog steeds gebaseerd op de verdediging van de rechten: degenen die kunnen komen, kunnen georganiseerd worden en de buitenwereld kunnen zien, hebben meer kansen om te worden behandeld; de mijnwerkers die ernstiger ziek zijn, niet handig zijn en geen gebruik maken van sociale media, zijn waarschijnlijk het gemakkelijkste om buiten het systeem te blijven.

“Het is niet één reactie die je moet volgen, maar vier accounts.”

De volgende gebeurtenis die het meest openbaar moet worden gemaakt, zijn vier datasets.

In de eerste plaats, hoeveel patiënten met pulmonale pulmonale ziekte die na het sluiten van de kolenmijn zijn bevestigd, hoeveel mensen zijn opgenomen in het reddingsprogramma van 2022, hoeveel mensen wachten nog.

Ten tweede, de speciale levenssubsidie, arbeidsongeschiktheid subsidie en medische hulp respectievelijk hoeveel moet worden uitgegeven, hoeveel daadwerkelijk wordt uitgegeven, of er geen stopzetting, lekkage of standaard verandering.

Ten derde, in de periode 2025-2026 heeft de provinciale financiële en superieure financiële overheid de hoeveelheid geld die daadwerkelijk is georganiseerd voor het redden van pulmonale ziekten, hoeveel is betaald aan de patiënt en hoeveel is het saldo.

Ten vierde, welke verantwoordelijkheden de gezondheidszorg, de menselijke samenleving, de medische verzekeringen, de financiën en de dorpen respectievelijk dragen, wanneer er een niet-vervullende behandeling optreedt, wordt uiteindelijk gecorrigeerd door welke afdeling verantwoordelijk is.

Dit zijn geen technische details, maar de enige manier om de verantwoordelijkheid op mensen te laten vallen.

De grensoverschrijdende governance in de tijd van Xi Jinping ontbrak niet aan documenten, het ontbrak aan externe krachten om documenten echt bindend te maken voor gewone mensen.

Afzonderlijke voorbeelden kunnen het beste een langdurig probleem van grassroots governance in China verklaren: het beleid kan worden gezamenlijk geïntroduceerd door verschillende sectoren, de financiën kunnen worden gefinancierd met speciale middelen, overheidswerkrapporten kunnen zelfs de revalidatie van polio als een "ervaring" schrijven, maar de begunstigden zelf hebben nog steeds een gebrek aan onafhankelijke organisatie, voortdurend toezicht en de mogelijkheid om deel te nemen aan de uitvoering van het beleid.

De mijnwerkers hebben geen onafhankelijke vakbonden die langdurige onderhandelingen voeren en geen onafhankelijke media die elke reddingsfinanciering volgen. De overheid stelt beleid, beheert lijsten, controleert en bepaalt hoe het geld wordt uitgegeven. Het probleem is dat patiënten nog steeds kunnen vertrouwen op bezoek, collectieve bijeenkomsten, online blootstelling en klachten aan hogere afdelingen.

In deze structuur hangt de doeltreffendheid van het beleid grotendeels af van de bereidheid van het bestuursstelsel zelf om de afwijkingen te corrigeren en niet van de begunstigden die beschikken over duurzame institutionele balanceringsinstrumenten.

Hier is de betekenis van het feit dat honderden geëerbiedigde stofmijners aan de deur staan: ze zijn niet gekomen om de overheid te vragen om een nieuw beleid op te stellen, maar om de overheid te vragen om haar beloftes na te komen die ze al hebben geschreven.

De steenkoolmijnen zijn gesloten en de longen van de arbeiders zijn niet hersteld.De echte verantwoordelijkheid van de regering van de provincie is niet om een nieuwe coördinatie te organiseren, maar om de lijsten, normen, financiering en uitkeringen afzonderlijk openbaar te maken, zodat iedereen die ooit de steenkoolproductie in ruil voor de longen heeft gebruikt, weet of het reddingsmechanisme zichzelf heeft meegerekend.