Na zeven jaar kan hij nog steeds geen paspoort krijgen: laat kankerpriester Cao San zit gevangen in China en gezinshereniging wordt nog steeds belemmerd

Tsao San heeft zeven jaar van zijn straf uitgezeten, maar meer dan twee jaar later heeft hij geen nieuw paspoort kunnen verkrijgen of naar de Verenigde Staten kunnen reizen om zich bij zijn vrouw te voegen, Twee zonen en zijn onontgonnen kleinkinderen. > Een nieuw interview gepubliceerd op 22 september door China Aid De associatie toont aan dat de 67-jarige priester de vierde fase van prostaatkanker heeft gediagnosticeerd, en dat kankercellen worden overgedragen aan botten en stekels en worden behandeld in lange salsa. De straf is voltooid, maar de beperkingen zijn nog niet beëindigd met de gevangenispoorten.

Cao San werd in 2017 gearresteerd bij de grens met China en Myanmar en veroordeeld tot zeven jaar gevangenisstraf wegens..organisatie van iemand anders om de grens over te steken. Maart

1. Volgens de voorstanders was hij eerder betrokken bij school- en liefdadigheidsprojecten voor arme gebieden in Myanmar; Chinese rechtbanken hebben personen veroordeeld voor misdrijven die in de vorm van grensoverschrijdende handelingen zijn gepleegd. In ieder geval is de zevenjarige veroordeling van het gerecht voltooid.

Wat echt verdient om gevolgd te worden is wat er gebeurt na het einde van de zin. Het Chinese paspoort van Cao San is verlopen tijdens zijn straf en heeft sindsdien geen geldig document meer kunnen verkrijgen. Uit openbare rapporten blijkt ook dat zijn burgerlijke staat, identiteitsdocumenten en identiteitsdocumenten onregelmatig zijn geweest, wat de toegang tot gezondheidszorg, vervoer en het dagelijks leven beïnvloedt. De situatie is in een vergevorderd stadium, maar hij kan het land nog steeds niet normaal verlaten.

Het gaat er hier niet om dat de oude zaak verworpen had moeten worden, maar of het systeem van de openbare veiligheid, de toegang, het uitreis- en identiteitsbeheer de facto nog steeds bepaalt dat een de vrije grenzen van de persoon na het einde van de zin. De administratieve handelingen van de autoriteiten die bepalen of het paspoort opnieuw kan worden afgegeven, of er beperkte uitreisgegevens zijn, welke autoriteit beslist, hoe lang de duur van de procedure is, of de betrokkene toegang heeft tot schriftelijke redenen en de mogelijkheden om beroep in te stellen, rechtstreeks bepaalt of hij of zij zijn of haar gezin kan ontmoeten.

Voor een vierde kankerpatiënt is deze beperking geen abstract document. Botten en spinale transfers betekenen dat behandeling, zorg en leefomstandigheden in een risicofase verkeren. Zijn familie is in de Verenigde Staten en hij zit nog steeds gevangen in China, en administratieve beperkingen gelden dus ook voor medische opties, gezinsondersteuning en individuele beslissingen bij de Het einde van zijn leven.

De situatie van Cao San onthult ook een vervolgfase die vaak over het hoofd wordt gezien in politieke en religieuze zaken: het einde van de gevangenisstraf betekent niet noodzakelijkerwijs dat de gelijktijdige herstel van rechten. Strafrecht heeft een duidelijke gevangenisstraf, terwijl administratieve bevoegdheden zoals burgerlijke staat, paspoorten en uitreisrechten een permanente controle kunnen vormen zonder duidelijke eindpunt als ze in een staat van chronische inactiviteit blijven.

De bevoegde autoriteiten hebben geen gedetailleerde schriftelijke verklaring gegeven over het feit dat het paspoort van Cao San op lange termijn niet kan worden bijgewerkt. Daarom is de nadruk in de zaak al heel specifiek: wie weigert de aanvullende documenten uit te geven, volgens welke wet, of er een formele beslissing is om de uitreis beperken en of de betrokkene een klacht overeenkomstig de wet kan indienen. Zolang er geen transparante antwoorden op deze vragen zijn, blijft de release van Cao San slechts een vrijlating in criminele zin, niet een volledige herstel van de vrijheid van verkeer en gezinsleven.

De meest acute realiteit van deze zaak is dat een persoon die al een volledige straf heeft uitgezeten en gevorderde kankers heeft, nog steeds moet worden herenigd met de meest elementaire families door internationale publieke opinie en externe hulp. Het is niet langer de rechterlijke beslissing die bepaalt of hij kan vertrekken, maar de administratieve bevoegdheid om dit te doen, naast de sanctie.