Ironisch, Mao Zedong, de hoogste gevangenisstraf van drie jaar: het vernietigen van het vonnis van Cao Cao, hoe de Chinese Communistische Partij historische kritiek in een strafbaar feit heeft veranderd

Hoe lang kan een kunstwerk worden bewaard?

De zaak van de kunstenaar Goku gaf het antwoord van de Chinese justitie in het tijdperk van Xi Jinping: niet alleen kan het werk zelf een misdrijf bewijzen, het werk blijft worden weergegeven, gepubliceerd en verspreid na vele jaren, maar kan ook door de rechtbank worden verbonden in een continue keten van gedrag, waardoor de historische kritiek op Mao Zedong uiteindelijk strafrechtelijk wordt veroordeeld.

De mensenrechter van de provincie Hubei in de provincie Hubei heeft hem onlangs veroordeeld tot een gevangenisstraf van drie jaar wegens "inbreuk op de eer en de eer van de heroïsche martelaren".De informatie die Amnesty International heeft gepubliceerd, laat zien dat hij heeft besloten om beroep te doen.

Dit is geen gewone kunstmatige discussie.

Hij en zijn broer maken al lang kunstwerken in de naam van de "Broeders Gao", en hun werken hebben vaak betrekking op Mao Zedong, de Culturele Revolutie en de politieke geschiedenis van China. Een van de meest bezochte categorieën van werken, door middel van beeldhouwkunst en inrichtingskunst, trekt Mao Zedong terug naar de historische verantwoordelijkheid van de officiële vormgeving van de politieke theater van de CCP.

De geschiedenis heeft ook een familiebegrip. Openbare gegevens tonen aan dat hun vader tijdens de Culturele Revolutie werd gevangen gehouden en stierf. Een deel van de artistieke creatie van de twee broers heeft dus rechtstreeks te maken met het politieke geweld in de tijd van Mao Zedong en het familie-trauma dat ze achterlaten.

Het probleem is dat de beschuldigingen die vandaag de dag worden gebruikt om hem te veroordelen, zelfs niet bestaan toen hij een deel van zijn werken schreef.

In artikel 299 van het Chinese Wetboek van Strafrecht wordt het strafrecht opgenomen in de amendementen van het Wetboek van Strafrecht, die in maart 2021 officieel in werking zijn getreden. Volgens de strafrechtelijke bepalingen van het Chinese Wetboek van Strafrecht en het oude en lichte beginsel kan een persoon niet worden vervolgd door de strafrechtelijke bepalingen die later zijn vastgesteld.

Dit is een van de meest onderzochte juridische onderdelen.

* De

01 / 02

De rechtbank bestraft niet gewoon oude werken, maar bouwt een keten van "continuïte verspreiding" op.

Uit de openbare oordeelsdocumenten blijkt dat de manier waarop de rechterlijke instanties dit tijdprobleem aanpakken, niet alleen de creatie van 2005-2009 rechtstreeks beschouwt als een misdrijf onder de nieuwe strafbare feiten na 2021.

De aanklacht van de openbare aanklager en de rechterlijke beslissing hebben tegelijkertijd betrekking op de latere verspreiding.

Het materiaal van de zaak heeft betrekking op de vroege productie van de betrokken sculpturen van Cao Cao en de vervolgde publicatie en weergave van de betrokken werken en informatie via het internetplatform. De rechtbank heeft deze gedragingen uiteindelijk gecombineerd en heeft geconcludeerd dat hun gedragingen langdurig en breed verspreid zijn en dus een van de artikelen 299 van het Wetboek van Strafrecht hebben toegepast.

Dit onderscheid is cruciaal.

Als de rechtbank zou veroordelen op basis van de wet die meer dan tien jaar geleden in werking is getreden voor het maken van een beeld van Mao Zedong, zou het rechtstreeks de kwestie van het strafrecht verbieden dat ongunstig teruggaat naar het heden; en de huidige gerechtelijke weg is om de voortzetting van cybercommunicatie na 2021 als een misdaad te omvatten om de meest directe teruggaande geschillen te vermijden.

Maar het vermijden van de formele tijd problemen niet oplossen de fundamentele problemen van de zaak:

Waarom staat een burger drie jaar in de gevangenis voor kritiek op een politieke leider die al tientallen jaren dood is?

“Van het beschermen van martelaren tot het beschermen van de geschiedenis van de Communistische Partij van China”

De uitbreiding van het proces van "inbreuk op de eer en de eer van de heldelijke martelaren" is een andere sleutel tot het begrijpen van de zaak van de hoogmoed.

In 2021 voert de amendement van het Wetboek van Strafrecht (11e amendement) ernstige schendingen van de eer en de eer van de held martelaren verder in de strafrechtelijke straf, met een maximum van drie jaar gevangenisstraf.

Sindsdien is de evaluatie van de geschiedenis rond de "heldelijke martelaren" die door de Communistische Partij van China worden erkend, niet langer alleen het risico van verwijdering, verzegeling, administratieve straffen of politieke kritiek, maar kan rechtstreeks worden geconfronteerd met strafrechtelijke vervolging.

Hij werd drie jaar lang veroordeeld tot de hoogste straf voor het misdrijf.

Dit betekent dat de rechtbank geen symbolische straf heeft opgelegd, maar een uiterst strenge strafrechtelijke beoordeling van deze uitdrukking.

Wat nog waarschijnlijker is, is dat "de eer" en "de eer" oorspronkelijk in grote mate afhankelijk waren van feiten, geschiedenisbeoordelingen en waardenbeoordelingen. Wanneer de staat tegelijkertijd begrijpt wie een beschermde politieke figuur is, wat een "belediging" is, welke historische beoordelingen openbaar kunnen worden verspreid en uiteindelijk door wie wordt bepaald of het een misdrijf is, krijgt het strafrecht de functie van het behoud van de officiële geschiedenisverij.

Waarom zou Mao Zedong geen historische figuur van vrije kritiek kunnen zijn?

De meest scherpe plek in de zaak verwijst uiteindelijk naar Mao Zedong zelf.

Mao Zedong is geen gewone sterveling die niets te maken heeft met openbare zaken, hij is de eerste hoogste leider van de Volksrepubliek China en een centrale politieke figuur die niet kan worden omzeild door grote politieke bewegingen zoals de Grote Sprong, de anti-rechtsbeweging en de Culturele Revolutie.

Het aantal doden, politieke vervolging en vernietiging van gezinnen dat door deze beleidsmaatregelen werd veroorzaakt, zou in het kader van historische studies, openbare discussies en artistieke uitdrukkingen moeten vallen.

Als een land toestaat om Mao Zedong te prijzen, maar de scherpe ironie van Mao Zedong naar criminele misdaden drijft, dan wordt niet alleen de zogenaamde eer van een dode beschermd, maar een reeks historische herinneringen aan de grenzen die door de heersende partij zijn vastgesteld.

Toen Xi Jinping aan de macht kwam, werd de grens verder versterkt.

Beijing heeft voortdurend de nadruk gelegd op de oppositie tegen het zogenaamde "historische nihilisme" en vraagt om de officiële beoordeling van de partijgeschiedenis en politieke figuren van de Communistische Partij van China te behouden. Het beschermingssysteem van de helden martelaren ging vervolgens geleidelijk van civiele bescherming en administratieve controle naar het strafrechtssysteem.

Het is het einde van deze systeemverandering: kunstenaars kunnen niet alleen worden geconfronteerd met de annulering van tentoonstellingen, het blokkeren van hun werken of het verwijderen van hun accounts, maar kunnen ook echt hun persoonlijke vrijheid verliezen.

Het is niet de kwestie van de eer van Mao Zedong, maar de kwestie van de historische rechten van de Chinezen.

Wat uiteindelijk moet worden ondervraagd in de zaak van Cao Cao is niet of zijn werk ongemakkelijk is, noch of iedereen het eens is met zijn beoordeling van Mao Zedong.

Het is juist dit recht dat de vrijheid van meningsuiting werkelijk beschermt: een persoon mag Mao Zedong prijzen, een ander kan Mao Zedong irriteeren; een gezin kan herinneren aan de overwinning van de revolutie, een ander gezin heeft hetzelfde recht om de vader te herinneren die stierf tijdens de Culturele Revolutie.

De staat mag niet toestaan dat slechts één van deze herinneringen bestaat.

Het regime van Xi Jinping heeft voortdurend juridische en politieke grenzen opgebouwd in de naam van "het behoud van de eer van de held van de martelaren" en "tegen historisch nihilisme", en het echte resultaat is dat de CCP geleidelijk de strafrechtelijke macht heeft verkregen om te bepalen hoe de geschiedenis moet worden herinnerd.

Het is ook een plek waar het lot van een kunstenaar veel verder gaat dan het lot van een kunstenaar.

Een regime dat de historische beproeving kan doorstaan, hoeft zijn hoogste leider, die een halve eeuw geleden gestorven is, niet te beschermen met drie jaar gevangenisstraf tegen de ironie van een sculptuur; de kritiek op Mao Zedong wordt alleen gezien als een uitdaging voor de machtsorde van vandaag, wanneer de realistische legitimiteit van de heersende partij sterk afhankelijk is van de monopolistische interpretatie van zijn eigen geschiedenis.

De drie jaar gevangenisstraf die Gauguin geconfronteerd heeft, heeft dus een grotere kwestie over de rechtsstaat achtergelaten:

Toen het strafrecht begon te bepalen hoe de mensen de geschiedenis konden beoordelen, was het eigenlijk een kunstwerk of het recht van de Chinezen om zich vrij te herinneren aan het verleden van hun land?