De export buiten de Rode Muur steeg met 25 procent, maar de Chinezen werden niet gelijktijdig rijk: de "wereldfabriekverlenging" van de CCP exporteert de crisis van de binnenlandse vraag naar de wereld.

In augustus steeg de uitvoer van China met 25 procent, de invoer met 28,2 procent en het maandelijkse handelsoverschot met 110,9 miljard dollar. Op het eerste gezicht is dit een scoresheet genoeg om Peking te vieren: de tariefdruk heeft de Chinese productie niet overwonnen, de wereldmarkt absorbeert nog steeds Chinese goederen, de uitvoer van high-tech producten groeit zelfs met 42,9 procent. Maar de vraag die echt de moeite waard is is, is niet "hoeveel China nog kan verkopen", maar een andere gevaarlijke vraag

• waarom kan een economie met zo'n sterke uitvoer nog steeds de consumptie van haar eigen bevolking niet tot de kern van de groei drijven?

De douanegegevens van Reuters, die op 8 september werden gepubliceerd, wijzen op een steeds extremer wordende structuur: fabrieken blijven produceren, buitenlandse aankopen worden voortgezet, het handelsoverschot blijft accumuleren en de binnenlandse vraag blijft zwak.

Hoe drukker de haven, hoe groter de portefeuille van gewone Chinezen

De groei van de export creëert natuurlijk bestellingen en banen, maar de totale export rechtstreeks gelijk is aan de rijkdom van de bevolking, is een van de meest voorkomende frauduleuze concepten van de Chinese economie. een economie kan de grootste productiecapaciteit ter wereld hebben, maar tegelijkertijd kan er ook een zwakke lonengroei, verminderde onroerend goed, jonge werkgelegenheid en consumptiedruk van bewoners zijn.

De huidige kernconflict in China is niet dat het niet kan produceren, het is dat de productiecapaciteit te sterk is en dat de bevolkingssector niet over voldoende inkomsten, vertrouwen en sociale zekerheden beschikt om deze capaciteiten te consumeren.

Als een land met een bevolking van 1,4 miljard in toenemende mate afhankelijk wordt van buitenlandse consumenten om de productie van zijn fabrieken te verteren, is het probleem niet langer alleen de handelsconcurrentie, maar structurele afwijkingen in de inkomensverdeling en economische systemen.

25% exportgroei, achter het probleem van inkomensverdeling dat Peking niet echt wil oplossen

De Chinese economie is langdurig gericht op investeringen, industriële productie en lokale overheid gedomineerde ontwikkelingsmodellen. landfinanciën, infrastructuur, onroerend goed en de uitbreiding van de productie hebben gezamenlijk een snelle groei veroorzaakt, maar dit model concentreert een groot deel van de middelen in de overheid, staatsondernemingen, lokale financiële systemen en productie, en het aandeel van de consumptie van de bevolking in de economie is langdurig laag.

Wat Beijing moet doen om de binnenlandse vraag echt uit te breiden, is niet mysterieus: het verhogen van het aandeel van het beschikbare inkomen van de bevolking, het verminderen van de onzekerheid op het gebied van gezondheidszorg en ouderdomspensioenen, het verminderen van de langetermijnschulddruk van huishoudens voor huisvesting en het verzekeren van een stabieler eigendom en beleidsverwachtingen voor de particuliere economie.

Het probleem is dat deze hervormingen betekenen dat de staat een deel van de middelen en controle echt moet overgeven aan de bevolking en de markten.

* De Chinese overheid is bereid om consumptiepunten uit te geven, maar is niet bereid om het fundamentele probleem aan te raken: hoeveel het land neemt en hoeveel de bewoners achterlaten.

De zogenaamde "nieuwe productiviteitskrachten" worden geconfronteerd met de eenvoudigste economische gezond verstand: iets moet worden gekocht nadat het is gemaakt.

Elektrische auto's, batterijen, zonne-energie-apparatuur, machines, elektronica en een toenemende hoeveelheid high-tech productie zijn gebieden die door het industrieel beleid van Beijing worden ondersteund. De overheid kan de productiecapaciteit snel bevorderen door middel van krediet, land, subsidies en industriële fondsen, maar de administratieve kracht kan de uiteindelijke vraag niet onbeperkt creëren.

Wanneer de binnenlandse markt niet alle nieuwe capaciteit absorbeert, richten bedrijven zich van nature naar het buitenland, wat verklaart waarom de Chinese exportconcurrentievermogen tegelijkertijd toeneemt met de bezorgdheid van andere landen over "overcapaciteit".

Vanuit het perspectief van Peking betekent dit dat de productie een voordeel heeft; vanuit het perspectief van de importeurs kan dit betekenen dat de lokale industrie prijsconcurrentie ondergaat die wordt ondersteund door het Chinese politieke kapitaal.

De economische onevenwichtigheden binnen China begonnen zich naar buiten te verspreiden.

• De binnenlandse consumptie is onvoldoende en bedrijven zijn meer afhankelijk van de export;
• hoe sterker de export, hoe groter het handelsoverschot;
• hoe groter het overschot, hoe sterker de politieke druk van de handelspartners;
• Na de verhoging van de tarieven en investeringsbeperkingen, Beijing beschuldigt ook buitenlandse "protektionisme";
• Chinese bedrijven zijn vervolgens op zoek naar nieuwe Aziatische, Afrikaanse, Latijns-Amerikaanse en Europese markten om hun productiecapaciteit te bevrijden.

Het is geen onbeperkte cirkel.

Hoe langer de Chinese regering de hervormingen in eigen land vertraagt, des te heviger kan de handel met de wereld zijn.

De Verenigde Staten zijn niet de enige economieën die waakzaam zijn voor het Chinese industriebeleid.Europa, India en een aantal opkomende markten onderzoeken de industriële impact van grote aantallen Chinese goederen op hun eigen markten opnieuw.

Peking heeft deze reacties vaak uitgelegd als westerse beperkingen van de Chinese ontwikkeling, maar dit beweert opzettelijk een cruciaal feit te vermijden: als de Chinese bevolking meer producten kan consumeren die in eigen land worden geproduceerd, hebben Chinese bedrijven niet zo'n sterke drijfveer om afhankelijk te zijn van buitenlandse markten om de capaciteit te behouden.

Met andere woorden: “De oorzaak van de wereldwijde handelsstijgingen ligt in feite in China.”

Een Chinese economie die meer afhankelijk is van consumptie en minder afhankelijk is van overheidsinvesteringen en industriële expansie, zal niet alleen gezonder zijn voor Chinese huishoudens, maar ook de druk verminderen om overcapaciteit naar de wereld te exporteren.

“Het echte offer is de kans van de Chinese bevolking om economische actoren te worden.”

De diepste vraag in het economisch model van de CCP is nooit alleen of het bbp met 4%, 5% of 6% groeit, maar wie heeft de macht om te bepalen hoe de middelen worden verdeeld.

In een samenleving met meer eigendomsrechten, meer betrouwbare sociale zekerheid, meer vrije particuliere economieën en meer transparante fiscale systemen, hoeven gezinnen niet zo veel onzekerheid te dragen voor gezondheidszorg, pensioenen, onderwijs en huisvesting, en consumptie krijgt natuurlijk een stabielere basis.

Maar autoritaire systemen geven de voorkeur aan een andere manier van groeien: de overheid bepaalt de richting van de industrie, banken coördineren de nationale strategieën, lokale projecten strijden, bedrijven vergroten de capaciteit en vervolgens statistieken bewijzen dat het beleid "juist" is.

De groei van de export van 25% is dus niet het bewijs dat de Chinese economische problemen opgelost zijn, maar eerder als een helderder waarschuwingslampje.

Het vertelt de wereld dat de Chinese productie-machines nog steeds krachtig zijn; het vertelt ook de Chinezen dat de machine nog niet de belangrijkste verschuiving heeft doorgevoerd: van het dienen van de groei doelen van het land naar het echt dienen van het leven van de bevolking.

De Communistische Partij van China kan de levensduur van het oude model blijven verlengen door te vertrouwen op export, maar kan de meest fundamentele vraag niet voor altijd ontwijken: “Als de Chinese economie echt zo sterk is, waarom heeft het altijd meer buitenlandse portemonnee nodig dan Chinese portemonnee?”