De jongeren zijn op de proef gesteld, de jongeren zijn op de proef gesteld, de jongeren op de proef gesteld, de jongeren op de proef gesteld.

* Waarom is een "aanmoedigende toespraak" een ironie van het netwerk?

In november 2024 verscheen Meng op de afstudeerceremonie van de Chinese Universiteit van Hong Kong (Shenzhen).Het openbaar schoolbericht toont aanZe moedigde haar afgestudeerden aan om "in de sterrenhemel te kijken, terwijl hun handen en voeten in as waren".Het is een typische reeks succesvolle verhalen: jonge mensen vragen om te oefenen, te lijden, te volharden en te vechten.

Maar als een bedrijfsfamilie met enorme rijkdommen, internationale middelen en politieke symboliek op het podium staat om de gewone jongeren te onderwijzen, heeft het publiek natuurlijk het recht om te vragen: * Wie zal deze jongeren vertellen wat de succesvolle mensen op het podium zelf hebben meegemaakt?

Een netwerkopname verbindt deze toespraak met een scherpe:

"Vader trouwt drie vrouwen, heeft drie zonen, drie verschillende namen. vrouw trouwt vier mannen, vier zonen, vier zonen alle andere landen.

De rol van deze associatie is niet als een rechterlijke beslissing, maar als politieke ironie. Het brengt de geschiedenis van Yin, Meng en zijn familie in een positieve botsing met de lange tijd toegewezen "nationale onderneming" "patriotische technologie" lens van Huawei. Waarom wordt een gezin door internetgebruikers geïrriteerd met "China is voor"? het antwoord ligt niet alleen in het privéleven, maar ook in de propaganda van de partij-staat om een bedrijf, een gezin en de "opkomst van China" te bundelen.

Terug naar de Amerikaanse rechtsdocumenten van de universiteit

De publieke geschiedenis van Meng is niet alleen gebaseerd op de bloemen van de luchthaven, de welkomst van de rode loper en de universiteitstoespraak. In 2021 heeft ze een uitstelovereenkomst gesloten met het Amerikaanse ministerie van Justitie. Documenten van het Amerikaanse ministerie van Justitie tonen aan dat Meng geen strafrechtelijke aansprakelijkheid heeft gegeven, maar ze bevestigt dat de feiten die aan de overeenkomst zijn gehecht, waarheidsgetrouw zijn.

Later werden de beschuldigingen tegen de persoonlijkheid van Meng geannuleerd, maar dat was niet de strafzaak van Huawei om het bedrijf te wassen, en laat de beschuldigingen van de Amerikaanse aanklager tegen Huawei niet automatisch verdwijnen.

Wat de Chinese lezer hier echt moet onthouden is:

• Het einde van de persoonlijke zaak van Meng is niet hetzelfde als de onschuld van Huawei.
• Ze bevestigt dat de feitelijke verklaringen waar zijn en dat het een gerechtelijk dossier is dat al is gebeurd en niet uit de propaganda-verhalen van "The Return of the National Heroes" moet worden gewist.
• De beschuldigingen van de Amerikaanse regering moeten natuurlijk nog steeds door de rechter worden geoordeeld, maar het Chinese publiek heeft hetzelfde recht om deze documenten te zien, in plaats van alleen een enkele versie van "de Amerikaanse onderdrukking van Huawei" te accepteren.

“De strafzaak is niet verdwenen, de strafzaak is niet verdwenen.

In september 2026 ging Huawei in een strafrechtelijk proces in New York.De Amerikaanse aanklagers bleven strafrechtelijke beschuldigingen indienen over zaken in Iran, bankfraude en bedrijfsgeheimen.

Het proces zelf sloeg een illusie aan die herhaaldelijk werd gecreëerd door de officiële Chinese propaganda: * De terugkeer van Meng is niet hetzelfde als het feit dat de zaak is beëindigd; het verwelkomen van een ceremonie is niet hetzelfde als een gerechtelijke conclusie; nationalistische slogans kunnen geen vervanging zijn voor bewijzen. *

In de loop der jaren heeft het propaganda-systeem van Peking Meng Wenzhou gevormd als een symbool van de "terugkeer naar het land na de Amerikaanse vervolging", en Huawei verpakt als een "nationale ruggengraat". maar als de propaganda-machine durft te spreken over "nationale ondernemingen", moet het publiek tegelijkertijd de volledige gerechtelijke records van dit bedrijf in het buitenland zien.

← Waarom pijn doet het? →

De grootste kracht van het netwerk is dat het de grote slogans terugtrekt naar het echte leven.

Een familie van ondernemers, zoals Meng, kan rijkdom, vrijheid van huwelijk, internationaal onderwijs en wereldwijde keuzes van het leven hebben; dit is op zichzelf geen zonde, maar het publiek zal natuurlijk een sterke ironie veroorzaken wanneer dezelfde familie wordt verpakt door de officiële verhalen als een symbool van de "Chinees geest van strijd" en op zijn beurt onderwijst gewone jongeren om te lijden, toewijding en voet op de grond.

Dit is waar de vier woorden "China heeft voor" worden opnieuw geïnterpreteerd:

• Wanneer bedrijven succesvol worden geproclameerd als nationale eer, moeten bedrijfsleiders een striktere publieke beoordeling aanvaarden.
• Wanneer gewone jongeren worden gevraagd om te lijden en "beide voeten te smeden", heeft het publiek het recht om te vragen welke middelen, rijkdom en wereldwijde circulatieruimte succesvolle mensen hebben.
• Wanneer Huawei wordt gevormd als een nationaal symbool voor wetenschap en technologie, moeten ongunstige gerechtelijke documenten met betrekking tot het niet worden uitgesloten van het publieke zicht in China.
• Wanneer de propaganda van de partijstaat het lot van de onderneming bindt met "patriotisch", kan de vraag naar bedrijven niet gemakkelijk worden vervalst als "niet-patriotisch".

"Dit is geen gerucht, het is een kwestie van macht en propaganda."

Het is duidelijk dat hun gezinsleven niet de moeite waard is om herhaaldelijk te worden vergroot door de propaganda-machine op nationaal niveau.Maar de realiteit is precies het tegenovergestelde: Huawei is lang in het centrum van de nationalistische verhalen geplaatst, Meng is gevormd als een nationaal symbool, het persoonlijke imago van de verkeerde wordt voortdurend toegekend aan de politieke betekenis van "China's ondernemer geest".

Zodra een gezin proactief in het openbaar wordt geplaatst, is het in twijfel trekken naar de rijkdommen, keuzes, juridische records en politieke symbolen van het gezin een publieke controle, niet een “belediging” van de machtsverhalen.

Het meest angstaanjagende in de partijmythologie is niet de ironie, maar de volledige waarheid.

"Focus China" is van mening dat wat echt nodig is om te worden ontmanteld, is een lang bestaand symbioseverhaal van de partij-ondernemingen: bedrijven krijgen een nationalistische ring, bedrijfsleiders krijgen de status van helden, commerciële en gerechtelijke geschillen worden verpakt in nationale confrontatie; naar de gewone Chinezen hier, maar er is alleen de strijd, geduld, toewijding en "beide voeten verpletterd".

Wanneer het publiek zijn rijkdom vraagt, wanneer het bedrijfsleven spreekt van patriottisme, vraagt het publiek van zijn belangen; wanneer de propaganda van machines maakt helden, is het de verantwoordelijkheid van de pers om de verwaarloosde juridische records, zakelijke relaties en politieke achtergronden achter het verhaal van de held weer voor de lezer te brengen.

Meng kan op de universiteitstafel staan om te praten over "kijken naar de sterren", maar de Chinese jongeren moeten ook weten waarom ze ooit een verdachte in een Amerikaanse strafzaak is geworden, welke juridische documenten ze heeft ondertekend, welke feiten ze heeft bevestigd en waarom Huawei die ze vertegenwoordigt jaren later nog steeds in de strafrechtbank in New York staat.

“Echte ‘kijk naar de sterren’ mag de jongeren niet verplichten om hun ogen dicht te houden; echte ‘beide voeten in de modder’ omvat ook de feiten die opzettelijk worden omzeild door de nationalistische propaganda.”

Als een samenleving alleen succesvolle mensen toestaat om jongeren te onderwijzen hoe ze moeten vechten, maar jongeren niet toestaat om op hun beurt de macht, rijkdom, juridische records en politieke relaties van succesvolle mensen te bekijken, dan is de zogenaamde aanmoediging uiteindelijk slechts een eenzijdige aanwijzing.

Het is niet de verantwoordelijkheid van de pers om de mythe te verdedigen voor een partijstaat, een regering of een bedrijf, maar om het volledige beeld van de feiten die door de propaganda worden gesneden, opnieuw te schetsen.