Een half jaar na de uitroeiing van 540.000 kaders in het dorp: waarom is de eenpartijdictatie van de CCP de warmbed van grassroots corruptie geworden?

In de eerste helft van 2026, de nationale disciplinaire inspectie toezicht organen hebben een totaal van 53.8 miljoen gevallen gepubliceerd, die werden bestraft met 41.2 miljoen. Onder hen, de huidige of voormalige secretaris van de afdeling van de partij van het dorp, de directeur van de commissie van het dorp werd gepubliceerd 5.4 miljoen gevallen, de provinciale ministeriële en hogere kaders werden gepubliceerd met 50 personen. in dezelfde periode, de nationale disciplinaire inspectie toezicht organen kritiek op het onderwijs en de behandeling van de zogenaamde "vier vormen" 84.3 miljoen keer, nog eens 1.9 duizend onderdanen werden gepubliceerd, en 38 mensen werden overgebracht naar de openbare aanklagers.

De officiële verpakking van deze digitale set als de resultaten van de "diepe vooruitgang van de strijd tegen corruptie", maar de halfjaarlijkse inspectie van de 5.4 duizend kaders in het dorp, is op zich een enorme tegenbewijs voor het grensoverschrijdende bestuursstelsel van de CCP. Een bewering van een strikt systeem van organisatie, het netwerk van disciplinaire toezicht over het hele land, en het voortzetten van een decennium van hoge druk anti-corruptie regime, nog steeds in een half jaar zo'n enorme grensoverschrijdende corruptiegroep te identificeren, verklaart dat het probleem is ver buiten het kader van de morele corruptie van de afzonderlijke kaders, maar is nauw verbonden met de bron van macht, de toezichtstructuur en het politieke systeem zelf.

▶Een half jaar na de uitroeiing van 540.000 kaders in het dorp: waarom is de eenpartijdictatie van de CCP de warmbed van grassroots corruptie geworden?，正文视频

In de Chinese plattelandsmachtstructuur, de secretaris van de kantoren van de partij en de directeur van de raad van het dorp, hoewel het niveau van de administratie is niet hoog, maar het beheer van een grote hoeveelheid middelen die rechtstreeks verband houden met het dagelijkse leven van de dorpelingen. Landopvang, de verdeling van de woning, de kwalificatie van de lage verzekering, de hervorming van de woning in gevaar, de pensioen subsidies, de verhuur van de boeren, collectieve activa, de aanbesteding van het platteland en de compensatie van de grond, vaak door de organisatie op het platteland niveau. Voor de gewone boeren, de provincievoorzitter, de provincievoorzitter is misschien niet bereikbaar en bepaalt echt hun reële belangen, is het de secretaris van het

Deze machtstoewijzing vormt een uiterst gevaarlijke structuur: dorpsleiders beheersen de toewijzing van middelen, de partijcommissie van de stad beheerst de vrijstelling en de politieke controle, terwijl de gewone dorpsbewoners het werkelijk doeltreffende ontslagrecht, het recht van kennis en het onafhankelijke toezicht ontbreken. De nominale dorpsautonomie is onder de volledige leiding van de partijorganisatie ernstig vervaagd. De dorpscommissie is geen autonome instantie die de belangen van de dorpsbewoners onafhankelijk kan vertegenwoordigen, maar wordt opgenomen in de administratieve uiteinden van het systeem van de grensorganisatie van de CCP.

Het is in deze institutionele omgeving dat rijke dorpen en arme dorpen verschillende vormen van corruptie vormen. Midden in kuststeden, industriële dorpen en landverwijderingsgebieden, dorpsleiders controleren tientallen miljoenen of zelfs honderden miljarden collectieve activa, landontwikkeling, fabrieksverhuur, oude dorpen transformatie en engineering constructies worden de belangrijkste kanalen van de winstoverdracht. Op sommige plaatsen verschijnt het fenomeen dat de heerschappij van het dorp, de rotatie van familieleden als kaders en engineeringprojecten prioriteit geeft aan de gezinsleden, en de publieke macht op het platteland wordt geprivatiseerd en familie gemaakt.

In de arme dorpen zonder grondontwikkeling en collectieve economie wordt corruptie meer getoond als een directe plundering van kwetsbare groepen. Subsidies voor huizenverandering, openbare bossen, lage verzekering, pensioensubsidies, watervoorziening en financiering voor de bouw van wegen, het bedrag kan slechts enkele duizenden of tienduizenden euro's bedragen, maar is vaak het reddingsgeld van arme boeren om hun leven te behouden. Grassroots kaders profiteren van de bevolking die het minst in staat is om te weerstaan door middel van valse berichten, vervalste lijsten, frauduleuze subsidies, onderdrukking van compensatie of inbeslagneming. Het bedrag van deze "molen" is niet noodzakelijkerwijs enorm, maar de maatschappelijke schade is

De CPC-propaganda heeft corruptie op grensniveau al lang uitgelegd als "de ideële overtuigingen van een minderheid" of "het zwakke bewustzijn van discipline", en deze interpretatie heeft opzettelijk de kernvraag vermeden: waarom kunnen grensniveaus van bestuurders de publieke macht zo gemakkelijk omzetten in instrumenten voor privé-winst? de reden is dat de macht niet echt wordt toegekend door de dorpelingen door middel van vrije en eerlijke concurrerende verkiezingen, noch effectief wordt afgeschaft door het verlies van het vertrouwen van de dorpelingen.

In dit systeem van macht van boven naar beneden wordt toezicht ook gecontroleerd binnen dezelfde groep organisaties. Dorpelingen melden aan dorpsleiders, en het materiaal wordt meestal doorgegeven door de dorpsdisciplinaire commissie, de districtsdisciplinaire commissie of het briefbezoeksysteem, terwijl de gemelde en de onderzoeker vaak deel uitmaken van een lokaal partijnetwerk. Lokale partijcommissies leiden zowel organisaties op dorpsniveau als disciplinaire inspecties, openbaarheid, rechtbanken en openbare aanklagers. Zogenaamde toezicht is niet de externe beperking van onafhankelijke macht ten opzichte van de administratieve macht, maar de interne controle van hogere en lagere niveaus binnen de partij.

Dit verklaart ook waarom sommige burgemeesters hun collectieve activa langdurig kunnen inbeslagnemen, subsidies kunnen vasthouden en zelfs na jaren van melding door de dorpelingen veilig kunnen blijven. Het is alleen mogelijk dat de betrokkenen plotseling worden onderzocht wanneer de zaak wordt ontdekt door een inspectieteam, waarbij een factie wordt schoongemaakt, een grote publieke opinie wordt veroorzaakt of wordt opgenomen in specifieke anti-corruptieacties.

Een half jaar onderzoek van de vijftigduizend kaders van het dorp, kan niet eenvoudig worden begrepen als de "opmerkelijke prestaties" van de Commissie van de politieke discipline. Integendeel, dit cijfer onthult het grotere, langetermijn en structurele risico van corruptie in het grensoverschrijdende governance-systeem van de CCP. Als een systeem alleen kan vertrouwen op de voortdurende druk op mensen om de orde te handhaven, maar niet kan corruptie te voorkomen door middel van open financiën, persvrijheid, rechterlijke onafhankelijkheid en echte verkiezingen, hoe meer mensen worden geëxecuteerd, hoe duidelijker het faillissement van het systeem.

De officiële artikelen verklaren dat het internet van big data de corruptie van de grassroots zal "niet overal vormen". maar technisch toezicht kan geen alternatief zijn voor politiek toezicht. datasysteem door wie beheerst, ongewone aanwijzingen of onderzoeken, of de resultaten openbaar zijn, wordt nog steeds bepaald door de partij- en regeringsorganen. geen onafhankelijke media voortdurend vragen, geen rechterlijke instanties buiten de controle van de partijcommissie, geen burgers echte verkiezingen en ontslag recht op kaders, en geavanceerde dataplatforms kunnen alleen een instrument worden voor de controle van de hogere en lagere niveaus, en kan niet automatisch worden omgezet in burgerlijk toezicht.

De fundamentele beperkingen van de CPC tegen corruptie liggen hier: ze kan corrupte ambtenaren bestraffen, maar niet toestaan dat de samenleving een onafhankelijke toezichthouder vormt; ze kan leiders eisen dat ze zich disciplineren, maar weigeren dat de macht door de mensen wordt gemachtigd; ze kan duizenden cijfers publiceren zonder openlijk uit te leggen waarom grassroots corruptie na meer dan zeventig jaar van monopolistische politieke macht nog steeds als gras groeit.

In dit verband is het niet zo dat de grensoverschrijdende regering van de Communistische Partij zich in de richting van de duidelijkheid begeeft, maar dat de grensoverschrijdende macht al lang haar werkelijke publieke eigenschappen heeft verloren. De grensoverschrijdende macht is geen door de dorpelingen effectief beperkte publieke agent, maar de uiteindelijke uitvoerende macht in de landelijke maatschappij van de partijmaatschappij. Wanneer de bron van de macht geen stemmen is en de macht niet door de onafhankelijke rechterlijke macht, de vrije media en de burgerorganisaties wordt gecontroleerd, is corruptie niet zomaar een voorbeeld, maar een onvermijdelijk gevolg van de voortdurende replicatie van het hele systeem.

De Commissie kan in een half jaar tijd vijftigduizend mensen uitzoeken en in de volgende ronde nog meer mensen uitzoeken, maar zolang de CCP de macht monopoliseert, de rechterlijke macht beheerst, de media onderdrukt en de burgers het echte politieke keuzerecht ontneemt, zal er nog steeds corruptie ontstaan.